Chlebak 17.06.2023

Zapraszamy na Chlebak, codzienny komentarz do czytań mszalnych od dominikanie.pl. Dzisiaj usłyszysz Tomasza Grabowskiego i Krzysztofa Lorczyka z naszego klasztoru w Poznaniu. Czytanie z Księgi proroka Izajasza. Plemia ich będzie znana wśród narodów i między ludami ich potomstwo. Wszyscy, co ich zobaczą, uznają, że oni są błogosławionym szczepem Pana. Ogromnie się wesele w Panu, dusza moja raduje się w Bogu moim, bo mnie przyodział w szaty zbawienia. Okrył mnie płaszczem sprawiedliwości, jak oblubieńca, który wkłada zawój, jak oblubienicę strojną swe klejnoty.

Zaiste jak ziemia wydaje swe plony, jak ogród rozplenia swe zasiewy, tak Pan Bóg sprawi, że się rozpleni sprawiedliwość i chwała wobec wszystkich narodów. Przyglądając się temu, jak jest zorganizowany kalendarz liturgiczny, to znaczy układ różnych świąt, Możemy zauważyć, że są takie święta przypisane Panu Jezusowi. Wspominamy wtedy wydarzenia z Jego życia, jak na przykład Jego narodzenie albo Jego ofiarowanie w świątyni i inne. I równolegle do nich idą święta Matki Bożej. Również będziemy wspominać święto jej narodzenia, święto jej ofiarowania. I tak jak wczoraj celebrowaliśmy święto serca Pana Jezusa, tak dzisiaj świętujemy serce Maryi.

Pewnie kojarzycie te obrazki w sypialniach swoich babć czy dziadków, gdzie po jednej stronie wisiał Pan Jezus wskazujący na swoje serce, a po drugiej Matka Boża pokazująca swoje serce. Oczywiście chodzi o coś więcej niż obrazek. To niepokalane serce Maryi, to chodzi o to, czy w tej tajemnicy serca Maryi chodzi o to, że oto jest człowiek, kobieta, która przez całe życie zachowała nieskalane, czyste, bezgrzeszne serce. Coś, co wydaje się wręcz niemożliwe, a nawet więcej. Przekonuje się nas często, że żeby być człowiekiem dojrzałym, to trzeba poznać zło. Trzeba zobaczyć i doświadczyć, a najlepiej zrobić coś złego, przekroczyć jakiś zakaz, przekroczyć Boże prawo, po to, żeby móc później niby w wolności i z pełną świadomością wybrać to, co Bóg poleca.

Nie. Chodzi o to, żebyśmy właśnie unikali zła i nie pozwolili siebie omotać złu. Patrzymy na Maryję, która jest takim pierwszym owocem zbawczej misji Chrystusa. I Ona jest dla nas miarą postępowania. Ona nam mówi, do czego jesteśmy zdolni. I dopiero ten, to jak Ona przyjmuje Bożą wolę bez buntu, Idzie za Chrystusem w ślad krok za krokiem. Jest kimś, kto godzi się na to, że należy do Boga i dlatego zachowuje świętość swojego serca. Dopiero ona jest w stanie też nam pokazać, do czego jest zdolny taki człowiek.

Jak do wielkiej miłości i jak do wielkiej ofiary jest zdolny. Jak bardzo piękny jest ktoś, kto zachowuje niewinność. Dlatego dzisiaj można ten dzień spędzić prosząc Maryję o to, żeby zachowywała nas od Pokusy, żeby zachowywała nas od odstąpienia od Boga, żeby była tą naszą orędowniczką, orędowniczką naszej niewinności, tego co jeszcze z niej zostało, tego co jeszcze święte w nas jest i żeby też przez swoją modlitwę, przez swoją pomoc pozwalała nam rozwijać Boże dary w nas, żebyśmy stali się na jej miarę, a nie na miarę tego świata.