Chlebak 15.09.2023

Gdy autor listu do hebrajczyków pisze o Chrystusowym wołaniu i płaczu, ma na myśli całe jego ziemskie życie. Nie tylko ten moment głębokiej modlitwy w Ogrójcu. Bo całe życie wcielonego Syna Bożego było zanoszeniem próśb o zbawienie świata. Wszystko, co robił, było błaganiem za grzeszników, za Kościół, za każdego z nas z osobna. W modlitwie Chrystusa mieści się tak naprawdę wszystko. Każdy człowiek ma w niej swoje miejsce. A chociaż był synem, pisze dalej autor, nauczył się posłuszeństwa przez to, co wycierpiał. Chrystus bezwzględnie wypełnił wolę Ojca, całkowicie się jej poddał.

I w ten sposób nauczył się, to znaczy doświadczył jako człowiek, Że takie absolutne posłuszeństwo Bogu bardzo dużo kosztuje. Że ma ogromną cenę. Ale dzięki swej uległości wszystko wykonał. Dopełnił dzieła, które otrzymał od Ojca. I dlatego stał się sprawcą zbawienia wiecznego dla wszystkich. Dla wszystkich, którzy Go słuchają. Słuchać Syna to upodobnić się do Niego. To wziąć udział w Jego męce. Do końca wypełnić wolę Ojca i w całości przyjąć jej ciężar na swoje barki.

Jezus umiera jako Syn Boży, bo Boga ma za swojego Ojca, ale umiera też jako Syn Człowieczy, bo swoją biologiczną i prawną Matkę ustanawia Matką wszystkich, którzy nie rodzą się w oparciu o prawa biologii, ani z upodobania ludzkiego, ani z orzeczenia jakiegoś organu społecznego, Ale z decyzji samego Boga. W prologu Ewangelii św. Jana, gdzie jest mowa o Słowie, pada takie zdanie. Wszystkim tym jednak, którzy je przyjęli, dało moc, aby się stali dziećmi Bożymi, tym, którzy wierzą w imię Jego, którzy ani z krwi, ani z rządzy ciała, ani z woli męża, ale z Boga się narodzili.

Ewangelie synoptyczne Łukasz, Mateusz i Marek stwierdzają, że prawdziwą matką i braćmi Jezusa są ci, którzy słuchają Słowa Bożego i zachowują je. U świętego Jana nową rodzinę tworzą ci, którzy na mocy uczniostwa są złączeni z Jezusem umierającym na krzyżu. I wtedy też stają się dziećmi Matki Bożej, Matki Bolesnej. I to jest rola każdego z nas. Nie tylko stania się uczniem Jezusa, nie tylko przyjęcie Maryi do siebie, do swoich spraw i zadań, ale przyjęcie Jej jako swojej własnej Matki.