Czy Chiny są gotowe do konfrontacji z NATO?

Współpracowaliśmy, przynajmniej w przestrzeni publicznej, w pewien ironiczny sposób, pokazując, że sami się do tego dokładamy, no bo Imperium Litwa ogłosiło swoją strategię indo-pacyficzną. Więc coraz częściej mam takie wrażenie, że my po prostu jesteśmy zagubieni, nie do końca w ogóle rozumiemy, co znaczy powaga pewnych Współpracujący z Niemcami.

Tyle, że to wszystko miało charakter symboliczny i to też odzwierciedlało pewien aspekt chińskiej kultury. Kissinger miał możliwość współpracowania, bo to nie były spotkania, tylko to była współpraca z legendarnym premierem Chińskiej Republiki Ludowej, czyli Zhu Enlaiem. To była sytuacja, w której Między Chińską Republiką Ludową a Związkiem Socjalistycznych Republik Radzieckich panowała zimna wojna. Po śmierci Stalina i po tej odwilży między 1953 i 1956 roku Mao Zedong poczuł się osobiście dotknięty, uważając się w pewien sposób za spadkobiercę.

Na pewno ucznia Stalina poczuł się dotknięty tym, że Stalin został wyrzucony z mauzoleum na Placu Czerwonym, że generalnie zaczęto go obsmarowywać i w ogóle, że Chruszczow nie wyrażał się w sposób pełen szacunku i pewnej bojaźni bożej, tylko, że poczerniał tak naprawdę Stalina wedle Mao Zedonga, co doprowadziło do Do napięcia pomiędzy Chińską Republiką Ludową a Związkiem Radzieckim. A w 1968 roku to też były i utarczki, zbrojne utarczki na granicach. Więc tą sytuację postanowili wykorzystać Amerykanie i tutaj Kissinger odegrał istotną rolę.

Kissinger podczas swoich wizyt miał okazję spotkać się z najważniejszymi postaciami, między innymi z Zhu Enlaiem, Deng Xiaopingiem i Mao Zedongiem. W związku z tym jest dla Chińczyków żywą legendą, dla najwyższych członków partii. Takich jak Xi Jinping, którzy nigdy się nie odżegnywali od Mao Zedonga, którzy zawsze tą myśl Mao Zedonga wynosili jako jeden z fundamentów ideologii partyjnej itd., itd. Dla nich Kissinger to jest po prostu symbol, to jest taki artefakt, żywy artefakt, więc nie spotkać się z nim, nie ugościć go, nie mieć okazji porozmawiać, to po prostu wstyd.

I to jest książka, która opisuje jego karierę właśnie od tej strony takiej Nazwijmy to technicznej, czyli tak naprawdę jak wyglądał ciąg tych decyzji podejmowanych przez niego różnych. To nie był człowiek i to nie jest człowiek, który przyglądał się z uwagą każdemu ludzkiemu życiu, czy setce żyć, czy tysiącu i to nie ma znaczenia czy to dotyczyło żołnierzy amerykańskich, czy Cywilów gdzieś tam na świecie, czy niewygodnych osób w Europie. No mnóstwo jest tych wątków takich, co nie zmniejsza znaczenia Kissingera w historii relacji amerykańsko-chińskich, bo de facto to był ten człowiek, który spowodował, że Chiny mogły po śmierci Mao Zedonga otworzyć się na Zachód.