Sprawa 74: Mark i John

Wszyscy byli jedną i tą samą osobą, czternastoletnim Johnem. Nastolatkowie zobaczyli się po raz pierwszy od 11 miesięcy 28 maja 2004 roku, kiedy obaj weszli do sali sądowej w Manchesterze. Mark pojawił się w sądzie schludnie ubrany, w biało-niebieski sweter oraz w dobrej formie dzięki ćwiczeniu podczas pobytu w areszcie. John siedział w ławie oskarżonych, skulony i zapłakany, w koszuli i krawacie. Nie pozwolono im ze sobą rozmawiać. Stając przed sędzią Davidem Madisonem, Mark przyznał się do usiłowania zabójstwa Johna. John przyznał się do matactwa procesowego, a następnie przeszedł do historii, przyznając się do podżegania do zabójstwa samego siebie.

Sędzia Madison wysłuchał całej zawiłej i absurdalnej historii, zanim ogłosił wyrok. W uzasadnieniu sędzia Madison powiedział, cytat. Nawet doświadczeni pisarze fikcji mieliby problem, by wymyślić fabułę taką jak ta. To niewiarygodne, że mamy do czynienia ze sprawą wynikającą z wymyślenia przez 14-letniego chłopca fałszywych tożsamości, fałszywych relacji i aranżacji własnego zabójstwa z rąk 16-letniego chłopaka poznanego na czacie internetowym. Sędzia okazał sporo współczucia Markowi, którego określono jako łatwowiernego jak na jego wiek, podczas gdy Johna uznano za ponadprzeciętnie inteligentnego i przebiegłego.

W sądzie padło nawet określenie geniusz, opisujące zdolność Johna do kontrolowania i manipulowania innymi. Sędzia Madison był przekonany, że Mark szczerze wierzył, iż pracuje dla brytyjskiego wywiadu i padł ofiarą wyzysku oraz manipulacji ze strony swojego domniemanego celu. Powiedział Markowi. Przyjmuję do wiadomości, że, choć teraz może się to wydawać kompletnie nieprawdopodobne, taki właśnie scenariusz ci przedstawiono. Postacie zostały zaprezentowane tak przekonująco, że naprawdę wierzyłeś, że zostałeś zrekrutowany przez tajne służby do zabicia swojego współoskarżonego i poniesienia konsekwencji, jeśli tego nie zrobisz. Sędzia uznał, że obaj chłopcy mają dużą szansę na resocjalizację.

John uczęszczał do psychologa z dobrym skutkiem, miał już przyjaciół i dobrze radził sobie w szkole, planując w przyszłości studia na uniwersytecie. Mark podczas pobytu w zakładzie dla nieletnich był wzorowym osadzonym. Sędzia Madison przyznał, że w normalnych okolicznościach zarzuty wobec obu chłopców wymagałyby surowej kary więzienia, jednak zaznaczył, że ta sprawa absolutnie nie jest normalna. Uznał, że John był zdecydowany się zabić i wciągnął Marka w swój skomplikowany plan samobójczy. Ogłaszając wyroki bez pozbawienia wolności, sędzia Mallison zauważył, cytat, Każdy z tych chłopców był ofiarą drugiego. John otrzymał trzyletni nadzór kuratora sądowego oraz jako pierwszy w historii zakaz korzystania ze wszystkich czatów internetowych.

To zniszczyło jego rodzinę, zniszczyło życie osoby, którą zmanipulował. Pod koniec 2003 roku MSN, wówczas największy dostawca internetowych czatów na świecie, ogłosił, że zamyka swoje serwisy w 28 krajach, tłumacząc to rosnącą liczbą nieodpowiednich treści wymienianych między użytkownikami. MSN przyznał, że otwarte, darmowe, niemoderowane czaty internetowe nigdy nie będą w pełni bezpieczne dla dzieci. Jedynym sposobem, by firma miała pewność, że nie udostępnia narzędzia dla pedofilów do pozyskiwania nowych ofiar, było całkowite wyłączenie usługi. Być może zainspirowani komentarzem sędziego Davida Madisona, że nawet zdolni pisarze fikcji mieliby problem, by wymyślić równie dziwną historię, twórcy przekształcili historię Marka i Johna w spektakl teatralny I Love You Bro, operę Two Boys oraz film z 2014 roku You Want Me To Kill Him, oparty na artykule z magazynu Vanity Fair o tym samym tytule.