Sprawa 104: Andrew Gosden

Często można go było znaleźć z nosem w jednej ze swoich wielokrotnie czytanych książek. Kiedy Andrew nie wyszedł przywitać się z rodzicami, nie zwrócili na to większej uwagi. Założyli, że jest zajęty jednym ze swoich hobby i pojawi się, kiedy kolacja będzie gotowa. Kolacja dla rodziny Gosdenów była ważnym elementem wspólnego spędzania czasu i dobrą okazją do rozmów. Kevin i Glenys zaczęli rozpakowywać zakupy i przygotowywać posiłek. Tego wieczoru miał do nich dołączyć miejscowy wikary i bliski przyjaciel rodziny, Alan Murray, który mieszkał niedaleko. Gosdenowie byli Anglikanami, ale Kevin i Glenys chcieli, by ich dzieci same wyrobiły sobie zdanie na temat religii, zamiast mieć ją narzuconą.

Gosdenowie zaczęli dzwonić do domów kolegów Andrew, ale dowiedzieli się, że nie ma go u żadnego z nich. Wtedy usłyszeli coś jeszcze. Andrew w ogóle nie pojawił się tego dnia w szkole. Tamten piątkowy poranek zaczął się jak każdy inny. Andrew obudził się trochę później niż zwykle, ale i tak zdążył przygotować się na czas, by złapać autobus do szkoły. Chodził do katolickiego liceum ogólnokształcącego imienia Catherine McCauley, oddalonego około 6,5 kilometra od domu Gosdenów. Mniej więcej 15 minut jazdy autobusem. Około 8.05 pożegnał się z rodzicami i wyszedł z domu ubrany w szkolny mundurek. Wikary Alan Murray wspominał, że niedługo później przejeżdżał obok Westfield Park, znajdującego się po drugiej stronie ulicy od domu Gosdenów.

Kevina zaczęła dręczyć jedna myśl. A co, jeśli usunie się z obrazu, zmuszając policję, by zamiast tego skupiła się na poszukiwaniach jego syna? Pewnego dnia, tuż przed Bożym Narodzeniem, wikary Alan Murray przyszedł do domu Gosdenów z jedzeniem, chcąc pomóc w każdy możliwy sposób. Gdy Alan podszedł do drzwi, usłyszał dobiegający ze środka huk. Wpuścił się do domu, używając zapasowego klucza. W środku znalazł Kevina Gosdena wiszącego na balustradzie piętra. Udało mu się odciąć Kevina i przewieźć do szpitala, gdzie odzyskał przytomność dopiero po 7 godzinach. Kevin spędził kolejne kilka miesięcy na leczeniu w placówce psychiatrycznej. Jak powiedział później Yorkshire Post, nie jestem w stanie opisać głębi rozpaczy z jaką się to wiązało.