Nie myśl, rób! - Bartek Olszewski

Teraz bardzo dużo z Bartkiem Falkowskim biegamy, mieszkamy obok siebie, Paweł się wyprowadził, więc rzeczywiście było ciężko. Ja nie lubię sam biegać. Mówią, że bieganie to jest właśnie sport taki jednoosobowy i samotność długodystansowca, prawda? Natomiast ja zawsze grałem w gry zespołowe i lubię biegać z kimś. Rzadko mam tak, że lubię sam pobiegać, też mam takie dni, ale raczej lubię z kimś, więc z Pawłem tu przybiegłem zdecydowanie najwięcej. Szmieszne było to nasze bieganie, wiecie, my się czasem na przykład mieliśmy tak, że biegaliśmy przez długi czas o jakiejś 5 rano. Ja wychodziłem z domu, on wychodził i tak już biegaliśmy chyba 10 dni, ja już wstaję znowu przed tej 5, już tak mi się nie chce, po prostu masakra. Ale się z nim umówiłem i dzwonię do niego i mówię, słuchaj Paweł, wiesz, bo jest piąta, ja wiem, że wstałeś, pewnie jesteś ubrany itd. A on mówi, ja chyba nie dam rady. A Paweł mówi, o Jezu, dziękuję Ci.