264. Tomb Raider (1996) – Odcinek nostalgiczny

I co prawda trwało to wiele miesięcy, ale w końcu siadamy i korzystamy też z takiej propozycji wysuniętej przez naszych słuchaczy, którzy powiedzieli, że jeżeli gdzieś miałby być Tom Prider, to żeby on był w maju, bo to się tak ładnie w nową nazwę tworzy i w nowy potencjalny cykl do bezdyskusji. Więc szanowni Państwo, witamy serdecznie w pierwszym Tomp Majderze w historii podcastu. w którym to rozpoczynamy wszystko u źródeł. W 1996 roku przy grze zespołu Core, wydanej przez Eidos, grze kojarzonej z Segą Saturn, z PC-tem, ale chyba przede wszystkim z pierwszym PlayStation, dla którego ta postać, postać Larry Croft, stała się też taką nieoficjalną, dojrzałą, dorosłą maskotką.

Jeżeli ty byłeś małym dzieciakiem, to ja byłem takim małym dzieciaczkiem, bym tutaj powiedział. I ja na pewno w 96 nie miałem styczności jeszcze z tą serią. Ja dołączyłem na pokład PlayStation nieco później. Oglądałem tę konsolę tak jak gdyby zza szyby, zza pleców wiele miesięcy. ale własną konsolę otrzymałem gdzieś, kiedy nadchodził Tomb Raider 3. Bo na mojej płycie demo, kiedyś pewnie będzie okazja, żeby o tym powspominać też osobno, ale to wtedy najwyżej powtórzę. Na mojej płycie demo dołączonej do PlayStation był poziom z Areny 51 z Tomb Raider 3.

był pierwowzór, do którego zabrałem się mając lat osiem, dziewięć, no naprawdę byłem młody i mozolnie, mozolnie, wiesz, jakby od sejwa do sejwa frustrując się, rzucając padem, gryząc dywan, bo jakby liczba sejwów na poziom, przy takim poziomie trudności, jaki ta gra ma, to na PlayStation 1 to naprawdę był dramat. Jakby ta gra była tak sztucznie utrudniona w związku z tym. Tak. że to był naprawdę zły sposób na poznawanie tej gry. I żadnej innej części tak stuprocentowo ówcześnie nie przechodziłem. Zawsze były takie skoki gdzieś tam na kodach, zobaczenie trochę części, postanowienie, że będę grał, zawieszenie się gdzieś, nie przejście czegoś i potem znowu odskoczenie.

Tak więc ja byłem trochę pimpkiem. Wtedy jeszcze byłem zbyt małym pimpkiem, żeby tak szaleć w okolicach 1996 roku, natomiast zmierzałem w tym kierunku. Gdzieś do końca życia PlayStation już się z Marką Tomb Raider zapoznałem na tyle wystarczająco i na tyle się zżyłem, żeby pójść do kina na film z Angeliną Jolie i być na pokładzie tego wszystkiego. Tak, tego typu wspaniałego. To był hype, to był hype. Bardzo mało filmów wychodziło wtedy opartych na gry. To było prawdziwe wydarzenie, zwłaszcza z Andrzejną Jolly, która już miała jakąś renomę i jakby nawet z perspektywy czasu, jak tak na to patrzę, to jak myślę o aktorce, która wciela się w Larry Croft, jak myślę czasami o Larry Croft w takich bardziej realistycznych jakby, realistycznym anturażu, to ja zawsze widzę ją.

Ciemne włosy, niebieska koszulka. Gdzieś to widziałem wczoraj. PlayStation było w stanie na ekranie wyświetlać 800 albo 900 poligonów, więc jeżeli z 200 składa się Lara, to to jest jedna czwarta, jedna piąta tego, co można było wyświetlać. Więc wiesz, ona była świetnie zaprojektowana i w sumie nie dziwi się, że ona pociągnęła tą serię, bo tak jest często z dobrymi seriami, gdzie pojawiają się ciekawe postacie, gdzie zapamiętujesz je poprzez to, jak wyglądają, ale również w jaki sposób są odgrywane. Ona w pierwszej części też była... To nie była tylko osoba, która biegała i strzelała, ale były tam te wstawki filmowe, które pokazywała, że ona tam jest spełnioną poszukiwaczką przygód. Właśnie jakąś książkę wydała na samym początku o tym Yeti.

Więc postać miała niesamowity potencjał. No i widzisz, ja właśnie ominęłam te części. Adam, ja później wróciłam do tej serii. dopiero w 2013 roku, tyle Ci powiem, widzisz? Ciebie ta nowa seria, ten reboot Ciebie bardzo poruszył. Bardzo, tak. Ja w ogóle nie miałem z tym rebootem, jak w niego zagrałem, jak on wyszedł, nigdy się z nim emocjonalnie nie związałem. Ja byłem z tą serią związany emocjonalnie jako dzieciak, no bo to była część po prostu ekosfery PlayStation, jakiegoś ekosystemu. Później Angel of Darkness, bo to było wydarzenie, czekano na to i tak dalej, tak jak mówiłem o plakacie, który wisiał w moim pokoju w zeszłym roku. I te gry na PlayStation 2 późniejsze, które były rewelacyjne, i Legend, i Anniversary, nie pamiętam jak się nazywała ostatnio Underworld, to była już ta przejściowa chyba pomiędzy szóstą a siódmą generacją konsol.

No i jak wyszedł reboot, to ja miałem takie, okej, Mieliśmy serię Uncharted, która ewidentnie ukradła wszystko, co miała od Lary, a teraz mam Larę, która kradnie od Uncharted. Domyka się koło i widzę wszystkie elementy składowe. Widzę tutaj level design z Batmana, z serii Arkham, widzę Uncharted. To wszystko ze sobą świetnie gra, to jest bardzo dobra gra akcji, ale właśnie, to jest już tylko gra akcji. I ja nie zagrałem w dwójkę i w trójkę. Zagram oczywiście. To jest taka duża moja zaległość swoją drogą, że ja tych gier nie znam. I z tego co rozumiem, to na poziomie dwójki i trójki się dzieje dużo ciekawych rzeczy, które mogłyby mnie pewnie jakoś przekonać inaczej. Plus dzisiaj jestem innym graczem. Ja po prostu byłem pewnymi rzeczami zmęczony przy PlayStation 3.

Cały świat cosplayów. Nostalgiczny cosplay gier wideo z lat 90. Część druga, PlayStation 1. I zaczyna się temat Lara Croft, Tifa. Musimy tak szukać na szybko, kto jeszcze, ale zawsze jest jakby, jak zrobić tak duże cycki? Szczerze to jeszcze nie jest takie trudne, bo implanty i tego typu rzeczy… Jakby ktoś robił implanty na potrzeby cosplayu, to dużo poświęcenia dla cosplayu. Ale nie mówię takie implanty, które się... Nie, nie, nie. Mam ci, Adam, tłumaczyć. Po prostu jest duży stanik i są takie specjalne gąbki wypełniające.

stworzenie tego remastera. No ja dzięki temu teraz na potrzeby naszego Tomb Maidera z przyjemnością siądę sobie do tego od zera. Nie będę kontynuował tam, gdzie przerwałem rok temu, tylko przejdę sobie od zera i zobaczę Peru i Grecję, które już odświeżyłem w zeszłym roku w oprawie graficznej z PlayStation 1, w oryginalnej oprawie, a nie zobaczę sobie w tej nowej. Dla mnie jedynka jest też bardzo trudna do ponownego wyobrażenia wizualnie. W sensie każda kolejna próba, czy to jest aniversary, czy to jest właśnie ten remaster, który mamy teraz dostępny, czy to będzie ta gra, która być może wyjdzie w tym roku, zawsze są skazane trochę na porażkę. Bo one będą musiały poradzić sobie z jakimiś potrzebami logicznej spójności świata przedstawionego.

To ja mam jeszcze takie pytanie do Ciebie. Jak Ty tę grę, jak tak sobie wspominamy ją, bo będziemy ją sobie odświeżać, będziemy o niej rozmawiać jakby pewnie jeszcze tutaj z Olą, być może Marcina namówimy na jakąś analizę i na zagranie, ale jak Ty tę grę lokujesz, ustawiasz w panteonie piątej generacji konsol, albo drugiej połowy lat dziewięćdziesiątych. Czy to jest tak, że jak myślimy PlayStation, to myślisz Lara Croft? Czy jednak to może jest jakaś druga liga? Czy ta gra byłaby bardziej wyjątkowa od pewnych gier uważanych za najważniejsze w tamtej epoce. Jak to u Ciebie w główce się układa?

Ja miałam Saturna. W międzyczasie dostałam później, miałam pierwszego peceta i na tym pececie pierwsza gra, w którą grałam, to był Quake, pierwszy. A na przykład w takie gry, które są symptomatyczne dla tamtych czasów, ale jeszcze mówię o początku, też lat 90., czyli na przykład Another World, grałam dopiero pod koniec lat 90. właśnie na konsoli. na Saturnie. Więc to było w ogóle u mnie zupełny miszmasz, bo ja w ogóle nie kojarzyłam Another World z DOS-em. Lara Croft dla mnie to była właśnie doświadczenie u mojej przyjaciółki Marleny. I tak naprawdę... Wciąż pozdrawiam Marlena. Tak, dopiero jak dostałam tego peceta, to później miałam bardzo wiele lat grania tylko na pececie. Więc ja PlayStation 1 i 2 w ogóle nie miałam.

Wszystkie gry później u mnie to był pecet. Dopiero wróciłam do konsol przy PlayStation 3. I przy premierze Nintendo Dual Screen. Wtedy zaczęła się u mnie 3, 4, 5 PlayStation, te wszystkie takie switche i tak dalej. Ale to tak naprawdę ten przełom lat 90., 2000 do premiery PlayStation 3, to w ogóle dla mnie nie było wtedy konsol. Więc ja te gry, które są charakterystyczne dla konsol poznawałam później ewentualnie w portach pecetowych. późniejszych. Natomiast jeśli chodzi, tak tylko tłumacząc dlaczego mam to tak powalone w głowie. Czyli ty widziałaś Tomb Raidera tak jak widzieli go sami deweloperzy, bo deweloperzy się wypowiadali, że to jest taka gra, która ma, to miało pokonać Duma, nie? To miało właśnie wsadzić jakby takiego patyczka w rower jak Duma, nie?

Zostawcie jakiś komentarz, jeżeli chcecie tutaj możecie zostawić, albo właśnie na tym Discordzie, to wykorzystamy wasze opowieści. A jeżeli nie macie żadnych wspomnień, a chcecie po prostu być z nami w tym materiale, no to słyszymy się już za tydzień z kolejnym Tomp Majderowym odcinkiem. Dzięki Asia za obnażenie się, takie nostalgiczne. Tutaj fajnie jest być nago przed naszymi słuchaczami. Miejmy nadzieję, że to docenią i nie zadzwonią na policję. Trzeba być szczerym, tak, dokładnie. Nie mam nic do ukrycia. Jesteś jak Lara w materiałach promocyjnych, niestety. O, dzięki, wow, wiesz. Nie miała nic do ubiecia. Chciałabym. Pamiętam taką okładkę czasopisma PlayStation Plus, gdzie ona była z samą poduszką, siedziała po prostu. Tak też pamiętam, tak, było takie.