Case Study: Agentic SDLC w Open Mercato

Pierwsza to odpalenie go na serwerze VPS. Kupiłem sobie serwer za 30 euro. I po prostu odpaliłem Cezara. To instalacja na takim dołowym serwerze VPS to jedno wywołanie CLI, bo Cezar ma taką opcję, że może się zainstalować sam. I po prostu zacząłem go używać z komórki. I to był dla mnie game changer, bo wiesz, ludzie używają tego trybu remote w Clodzie czy w Codexie. Teraz też jest już domyślnie chyba ten tryb remote, że wszystkie sesje widzisz jakby w tej apce. Ale to działa strasznie źle, nie? W sensie tak klanki i musisz jeszcze mieć swój komputer zostawiony, wiesz, odpalony. Taką łapkę trzeba pod monitor wziąć, pod pokrywę, żeby nikt mi nie zatrzasnął. No, no, no, dokładnie. To mi się średnio podobało.

Wiesz, ten serwer gdzieś tam sobie w tym racku siedzi, w tej serwerowni, nie wiadomo gdzie i robi te taski. A ja sobie robię inne rzeczy i dla mnie to było super, ale druga najważniejsza rzecz, o której właśnie, no była taka niezagosferowana mi się wydaje, to jest kolejkowanie zadań, no turbo prosta sprawa, tak? Ale wiesz, ja mam 100 pomysłów na raz, a no nie jestem w stanie odpalić tych wszystkich agentów, a kiedyś myślałem, że jestem i na przykład odpalałem w CLI-u, wiesz, 10 okienek i już zapominałem, że je odpaliłem, potem zamykałem laptopa, za 3 dni 10, ale ja zlecałem, żeby tego fixa zrobiło i nie ma tego fixa, nie? A tutaj, kurczę, masz listę, co zleciłeś, to jest w kolejce, lecą się po dwa, po cztery, po ile chcesz tych tasków i nakończysz, czy masz link, że tam tu jest pull request, tu jest issue, wiesz, taka organizacja.

Pięć na raz. Każdy z nich stawia instancję twojej apki. Testuję czy to co zrobił działa, może używać Playwrighta, Agent Browsera albo innego frameworka do testów. I na końcu to po prostu wyłączę, kończę pracę, kasuję Workstream i masz zadanie zrobione. I wiecie, to na przykład było dla nas też strasznie uciążliwe, że myśmy już robili ten kodowanie z tym AI, te specki, to wszystko, ale na końcu wisiał pull request. Co trzeba było zrobić? Trzeba było tam wejść, zrobić No nie wiem, jak ktoś używał Github CLI to musiał zrobić GH, PR, check-out, check-outować sobie na komputer, yarn, 20 minut to wstaję, tam klikasz, baza stara, no to nie, to jeszcze bazę muszę wczytać, no bez sensu, nie?

A ja tego nie umiem zainstalować. Nie jestem w stanie tego zainstalować. To jest tak skomplikowane, że ja nie wiem, o co chodzi. To już widać, czy to u was jest komanda, a które są komandą. Ja mówię, dobra, hold my beer. I po weekendzie instalowało się tylko jedną komendą. Znaczy w ogóle się nie instaluje, tak naprawdę. No tak, wywołujesz jedną komendę i pyk. On wykrywa ci na kompie wszystkie twoje kodnik-agenty, łączy się, sprawdza czy masz GitHub CLI, podłącza się pod to sami. Jak mi to zaimponowało, Patryk, że nie ma tego instalatora, nie? Mówię, nie, no teraz to już kurde, to będzie hit, nie? I adopcja była w dobę, nie? Ktoś się przerzucił ze swoich tam jakichś zwipecodowanych rzeczy na w dobę, no. Ale dobra, to łącząc te wszystkie fakty, z tej pierwszej fazy przychodzę ze specyfikacją, w tej drugiej fazie mam narzędzie, które mi tak naprawdę dostarczy implementację tego wszystkiego, no i teraz trzeba tak naprawdę to jeszcze ocenić.

On miał swoje API, swoje formaty JSONa, to też musiało być w tym momencie, zaczęło się rozrastać. Sytuacja po pewnym czasie była taka, że przychodził deweloper, robił sobie Create Mercato App, bo mamy takiego CLI. Od tego się w ogóle zaczyna praca z Open Mercato, tylko o tym powiem szybciutko, bo to nadaje kontekst. Przychodzisz i tak jakbyś robił appkę Next.js, w Next robisz Create Next App, to tutaj robisz Create Mercato App, Dostajesz apkę, ona wciąga przez NPM pakiety Open Mercato, więc możesz cały czas update'ować Open Mercato bez dotykania swojego kodu i Ty w tym repo masz tylko swój kod wciągniętej Open Mercato. I my teraz jesteśmy w takiej sytuacji z tym kontekstem, że nie wiemy, co ten ktoś będzie robił, nie?