Pogaduchy o kinie bez paszportu

Na pracę z takimi fotografiami. Każdy chce się pokazać z jak najlepszej strony. A tutaj Ili Busza otworzyła szeroko drzwi do swoich naprawdę ogromnych archiwów. I my się tutaj poruszamy nie tylko po Czechach, nie tylko właśnie po Pradze, ale także po Tokio, bo miała też przygodę w Tokio. I też po Berlinie, bo tam też była. Miała ten swój okres komercyjny w Tokio, ale no to nie było coś, co wyrażało ją w pełni. Tak. Więc ja ją myślę, że bardzo podziwiam i nie dość, że jest bardzo inspirującą postacią, to właśnie ten film też był tak ciekawy, no bo tak jak mówiłyśmy, On jest stworzony w całości z fotografii i to nie jest tylko i wyłącznie slajdowisko.

Było to na pewno niezwykłe. Było to coś, czego już właściwie nigdy w życiu nie zobaczymy. Nigdy w życiu nie przeżyjemy czegoś takiego. Ale też po prostu, jak często, to jest też pytanie do was, jak często wam się zdarza, żeby zobaczyć film Niemy z taperem? Z taperem, z muzyką na żywo. No, ja myślę, że była to niesamowita okazja i po prostu już się nie mogę doczekać tego, co będzie w przyszłym roku. Tak, nie wiem, jak można stopować to przeżycie, ale wyobraźcie sobie, ile tam było ludzi? Cztery i pół tysiąca, trzy i pół tysiąca? Dwa i pół. Okej, dobrze. Dwa i pół tysiąca, ale tak, dwa i pół tysiąca ludzi w kościele. My dosłownie byłyśmy ostatnimi osobami praktycznie, które weszły, ponieważ już po nas powiedzieli, mamy dwa i pół tysiąca.