Abberacja | Pogoda dla odważnych

Nagle doznałem olśnienia. Spojrzała na mnie, a jej oczy wyglądały jak dwa okrągłe jadeity. Szkliły się przez chwilę, a na twarzy pojawił się grymas rozgoryczenia. Nieuzewnętrznione wcześniej lęki sprawiły, że po jej policzkach zaczęły spływać strugi łez. Rozwarłem ramiona, jak gdybym chciał przygotować fundament, aby przejąć jej wszystkie strapienia na siebie. Marit zarzuciła na mnie swoje rachityczne dłonie w geście objęcia. Nie musimy dziś uciekać, Marit, oznajmiłem całując ją w głowę. Dziś jeszcze nie musimy.