Koszmary

A szczególnie koszmarów Lovecrafta. Tylko czy dzisiejsze wydanie książki HP Lovecraft, koszmary, zbiór opowiadań, to będą koszmary takie, które byście chcieli przeżyć, czy takie, które byście chcieli odrzucić? Otóż jest to rzecz napisana do spółki z Hazel Held, pisarką, autorką, znaną najprawdopodobniej z tego, że współpracowała z Lovecraftem. Jak czytamy na Wikipedii, była to Pulp Fiction Writer, która żyła w Somerville, Massachusetts. She is perhaps best known for collaboration with American Horror Fiction Writer Lovecraft.

No wiadomo, tutaj film jest dziełem zbiorowym, więc dlaczego książka nie może być dziełem zbiorowym? To jest reklamowane nazwiskiem Lovecrafta, zresztą z tyłu okładki jest to podkreślone. Iż poza tworzeniem historii spod znaku grozy, Lovecraft zajmował się również poprawianiem opowiadań z tego gatunku na zlecenie. Jedną z jego klientek wiosną bądź latem 1932 roku zostało Hazel Held. Wynik tej współpracy to pięć historii, o których Yoshi w monumentalnej biografii pisze. Jest mało prawdopodobne, by jedynie je wykańczał albo tylko proponował zmiany, które przeprowadzała Held.

Większość z nich została oparta wyłącznie na podstawie planów ramowych i napisana niemal w całości przez Lovecrafta. Trzeba podkreślić, że pośród wszystkich tekstów poprawionych przez Lovecrafta, prace pisane dla Held są najbliższe autorskim utworom. W nowym przekładzie Katarzyny Maciejczyk tych pięć opowieści to... No i tutaj ja muszę powiedzieć, że tych pięć opowieści to rzeczywiście na dwustu stronach jest pięć, ale wartych do przeczytania są tylko dwie. Szanowni Państwo, tutaj więcej na temat tej współpracy na pewno dowiedzielibyśmy się po przeczytaniu. biografii Yoshi, tam Yoshiego, na pewno by coś tutaj trzeba wyłapać, ale ja Lovecrafta czytam bardzo niechronologicznie i chaotycznie, jak na Lovecrafta mistrza chaosu, prawda, grozy i chaosu, władcy chaosu przystało, czytam chaotycznie.

Mam to oczywiście na półce, ale jeszcze do tego nie sięgnąłem, ale powiem wam, że no nie warto tutaj się wgłębiać we współpracę tego. Lovecrafta z Hazel Held, bo to jest chyba największe rozczarowanie w mojej karierze styczności z Lovecraftem ever. CIT wydaje takie kolaboracje Lovecrafta. Jeszcze mamy Kopiec z Bishop z Alją. Jeszcze mamy Nienazwane. No i to mam nadzieję będzie lepsze. Muszę do tego przysiąść. Natomiast... Czy warto cokolwiek z tego przeczytać? No tak, tak. Opowiadanie tytułowe z okładki, czyli Mucha na okładce, to jest właśnie to najlepsze opowiadanie, czyli Skrzydlata Śmierć.

Termin ten po raz pierwszy zastosował Daniel Abadie w odniesieniu do twórców amerykańskich odtwarzających na płótach fotografie. Nurt ten zarodził się około 65 roku w Stanach Zjednoczonych, a momentem triumfu była wystawa sztuki w Niemczech w 1972 roku. No to patrząc na datę opowiadania Lovecrafta i Hazel, Man of Stone, Człowiek z Kamienia to jest 1932 rok, więc jakby w jakiś pokraczny sposób ta idea fotorealizmu już u niego kiełkowała. Nie, tutaj dokument o Ewangelisie mi się włączył przypadkiem.