#29 | Jak się żyje i pracuje w Antarktyce?

I to jest główna stacja. I pod stację Henryka Arctowskiego podlega jeszcze coś takiego, co nazywamy refugium, Lion's Ramp. Nazwa pochodzi od jednej ze skał, która sąsiaduje z tym refugium. I tak, na głównej stacji tam jest więcej osób. No bo to jest główna stacja, tam przyjeżdżają naukowcy i tych pracowników jest potrzebnych tam więcej. Natomiast na Lion's Ramp tylko w sezonie letnim, czyli wtedy, kiedy u nas jest zima, to tam jest lato, więc w tamtejszym sezonie letnim dwie osoby prowadzą badania związane z szeroko pojętą ekologią, czyli ze zwierzętami, które tam żyją. To są pingwiny, słonie morskie i tak dalej, i tak dalej. No i tam przez te pięć, pół miesiąca mniej więcej

Jakby przez cały ten cykl okresu lęgowego pingwinów mieliśmy jakieś tam zadania do wykonania w zależności od tego jaki był czas. Aktualnie. Oprócz tego robiliśmy monitoring też ssaków płatwonogich, czyli fok i wypatrywaliśmy wielorybów też, żeby zobaczyć czy wpływają do tej naszej zatoki. Również obserwowaliśmy tam ptaki, sczytowaliśmy odbrączki, więc w zasadzie tych prac, które tam wykonywaliśmy było mnóstwo i nie można się było nudzić i wszystko było fascynujące. To może w ogóle o samym mieszkaniu na Lions Ramp. Jest to mały drewniany domek, gdzie ta część mieszkalna to jest 4x4 metry. Mamy tam piętrowe łóżka, kuchenkę, jakąś taką mikro łazienkę, no ale w zasadzie cała ta część mieszkalna to jest 16 metrów kwadratowych i tam się musimy pomieścić ze swoimi rzeczami.

Ponieważ tam nie ma internetu, więc nie mieliśmy możliwości wysyłania tego przez internet, więc wszystko wprowadzaliśmy do bazy. Jak był ktoś ze stacji, to mogliśmy przekazać. Niektóre informacje przekazywaliśmy właśnie przez takie urządzenie, które się nazywa Inrich. To jest taki GPS z możliwością wysyłania SMS-ów, więc jak było coś pilnie do przekazania, to wysyłaliśmy. No ale ponieważ tam też, no wiadomo, prąd to jest to, co sobie wyprodukujemy sami, więc mieliśmy, mamy tam na Lion's Tramp panele słoneczne, No ale to starczyło do tego, żeby mieć światło w tym pomieszczeniu, ale już żeby naładować komputer to nie, więc to była czasami bardzo karkołomna operacja, bo trzeba było nalać benzynę do generatora prądotwórczego, odpalić ten generator i dopiero wtedy naładować komputer i właśnie wpisywać w te wszystkie tabeleczki.

Nie chciałam się nastawić, że będzie wspaniale, bo to nigdy nie wiadomo. Dopiero jak się coś przeżywa, to się nagle okazuje, że to nie było dla nas. Ale po tym czasie, kiedy już tam byłam, mogę powiedzieć, że bardzo, bardzo mi się to podobało. Naprawdę było to wspaniałe doświadczenie i faktycznie Ja chyba jednak lubię trochę takie odludzia i pamiętam swój powrót po tym pobycie na Lions Ramp najpierw do Argentyny, więc to zderzenie z wielkim miastem, z Buenos Aires, gdzie wcześniej byłam w tej ciszy, to było coś tak szokującego i właśnie wtedy sobie zdałam sprawę, jak bardzo jesteśmy przebudźcowani tym wszystkim, tymi dźwiękami. Jakby trochę tak sobie myślałam, że to by było super, ale jakby nie śmiałam tak do końca wierzyć, że to będzie takie wszystko idealne, no bo wiadomo, że życie pisze swoje scenariusze.

Tak, dokładnie. Znaczy, tak jak mówię, na Lions Rump to w ogóle musieliśmy być ludzie orkiestra, Na stacji ten podział obowiązków jest troszeczkę inny, więc to nie jest tak tylko, że przyrodnicy mogą tam jechać. Na stację są poszukiwane osoby, które są elektronikami, elektrykami, właśnie kucharze, kucharki. Jakby osoby, które wykonują różne zawody, też osoby, które administrują tą stację w trakcie sezonu letniego, bo wówczas na główną stację przyjeżdżają też statki z turystami albo naukowcy, więc Tak naprawdę nie trzeba być wykształcenia przyrodnikiem, żeby się na taką stację dostać. Co roku są poszukiwane osoby właśnie o bardzo szerokim spektrum zawodów. Dziękuję bardzo. Dziękuję bardzo za zaproszenie i mam nadzieję, że zainspirowałam co po niektórych do tego, żeby gdzieś się znaleźć, gdzie się marzy.