#49 Ostatni patrol Martina Ganza

U detektywów prowadzących sprawę Martina Ganza ta wiadomość wywołuje dwie sprzeczne, niemal nie do zniesienia emocje. Pierwszą jest wściekłość, gdyż kolejni funkcjonariusze nie żyją. Być może w wyniku tego samego ciągu zdarzeń, którego nie udało im się wcześniej zatrzymać. Drugą jest ostrożna, niemal wstydliwa ulga i podniecenie, bo niewykluczone, że to właśnie ten człowiek pociągnął za spust także 27 grudnia. Niedługo później do biura szeryfa dociera informacja, że zamachowcem był 32-letni David Fukuto, więc detektywi od razu zaczynają sprawdzać jego przeszłość, szukając informacji zbieżnych z ich śledztwem.

Dowiadują się, że od lat marzył o tym, by zostać policjantem. Starał się nawet dostać do LAPD, podczas testów wypadł całkiem dobrze, ale niewystarczająco, by przyjęto go do służby. Po tej porażce coś w nim pękło i od tamtej pory narastała w nim nienawiść do policji. Jeszcze tego samego dnia ustalono, że Fukuto zgromadził co najmniej 12 sztuk broni, w tym karabin szturmowy Uzi oraz dwa pistolety 9 mm i kaliber 22 z tłumikiem domowej roboty. Natychmiast zabezpieczono broń, z której strzelał, i przekazano ją do badań balistycznych. Jednak kiedy wyczekiwane ekspertyzy trafiają na biurka detektyw Dolores i Maileya, uśmiech znika z ich twarzy tak szybko, jak się pojawił.

Żadna z kul użytych podczas strzelaniny w Torrens nie pasuje do pocisków znalezionych przy ciele Martina Ganza. Żadna z broni Fukuto nie odpowiada tej, z której oddano strzały tamtej nocy. Jeszcze tego samego dnia Don patrzy na zdjęcie nowego podejrzanego i nie rozpoznaje w nim mężczyzny, który zastrzelił jego wujka, przez co zostaje on ostatecznie wykluczony jako zabójca Martina Ganza. Ta kolejna porażka staje się dla wszystkich nie do uniesienia. Nie tylko dlatego, że blisko 60 funkcjonariuszy z różnych wydziałów i jednostek wciąż nie potrafi namierzyć mężczyzny odpowiedzialnego za morderstwo jednego z nich.

Chcą go odnaleźć również z myślą o dwunastoletnim siostrzeńcu Martina, który od tamtej nocy żyje w nieustannym lęku. Tymczasem media pozbawione przełomu zaczynają podsycać lęk także wśród mieszkańców. Dlatego, gdy rzecznik koronera hrabstwa Los Angeles podczas konferencji prasowej informuje, że 32-letni David Fukuto, sprawca ataków hotelu w Torrance, zmarł w wyniku traumatycznych urazów głowy i uduszenia spowodowanego uciskiem szyi i ciała oraz tępym urazem siłowym zadanym przez funkcjonariuszy organów ścigania, a jego śmierć zostaje zakwalifikowana jako zabójstwo, Opinia publiczna nie reaguje oburzeniem.

Jakby wszyscy rozumieli w jakim napięciu, strachu i narastającej frustracji funkcjonują teraz stróże prawa w tym regionie. Być może właśnie dlatego rodzina Fukuto nie zamierza domagać się dalszego śledztwa, ani wysuwać oskarżeń wobec Departamentu Policji. Czas nieubłaganie płynie dalej. Mija trzeci miesiąc, czwarty, potem pół roku. Historia zabitego tuż po świętach funkcjonariusza zaczyna znikać z pierwszych stron gazet. Redakcje szukają nowych tematów. Funkcjonariusze przechodzą do kolejnych spraw. Nie zapominają tylko najbliżsi, dla których z każdym kolejnym dniem rana po stracie nie tylko się nie goi, ale staje się coraz głębsza, a pustka coraz bardziej dotkliwa.