50 odcinków później. Czego nauczyła nas Anatomia Transformacji?

Miałem takiego pana od PO, przysposobienie obronne, były wojskowy. Facet nie mówił prawie nic poza... Prawda? Nie? Tak? Prawda? Nie? Nie? I będziemy się uczyć? Nie? Prawda? Po prostu... Dobrze, że tak, bo ostatnio słyszałem kuriera, który nie mówił żadnego słowa poza kacha i ja pierdzielę, nie? Ale to twoje to prawda, to jest taki przyjemny firmament tego podcastu. Jaką masz refleksję słuchaj po tym roku, gdybyś miał się z naszymi słuchaczami i słuchaczkami podzielić, to jaka ona by była? Ja na pytanie odpowiem pytaniem, bo wydaje mi się, że zadawanie sobie pytania o refleksję, trzeba byłoby pewnie jakieś kategorie utworzyć i może dojdziemy do tego wspólnie, bo improwizujemy, nie oszukujmy się.

Robię ją często na co dzień, a nie wszystko jest jasne. I że stworzymy takie miejsce, gdzie właściwie w tematach transformacji odpowiemy na wszystkie nurtujące pytania. I pamiętam ten pierwszy zonk, jak nagraliśmy naprawdę taki odcinek, po którym czułem, że jest moc. To jest to. I poinformowałeś mnie, że ten odcinek się nie nagrał, dlatego że zapomniałeś włączyć głos. Ja go włączyłem, ale coś było nie tak z kablem od mikrofonu. Rozumiem. I ten odcinek, słuchajcie, to mógł być nasz najlepszy odcinek ever i on się nie nagrał. Tak, to było ciekawe. Ja w ogóle, nie wiem czy wiecie drodzy słuchacze, ale Irek wcześniej popełnił już próby nagrywania podcastu, jak go słyszałem, ale jakby nie zostało to nigdy opublikowane, no bo

Zgadza się, zabierałem się do tego przedsięwzięcia przez bez mała dwa lata z haczykiem, nawet poczyniłem pierwsze próby, nigdy nie opublikowane i faktycznie zdałem sobie sprawę, że sam nie ruszę, czyli nie jestem tak jak wiele osób utalentowanych, która potrafi Z zaciekawieniem mówić do mikrofonu i produkować treści. Faktycznie ja czułem, że samemu po prostu nie ma szans, żebym dał radę. Czegoś mi brakowało. Brakowało mi prawdopodobnie tego, co ja mam w talentach, czyli bliskość, indywidualizacja. W związku z tym brakowało mi właśnie, że ja czuję do kogo mówię.

Który w ogóle w biznesie działa. W sensie takim, czy to będzie projekt podcast, czy to będzie projekt doskonalący firmę, czy jakiś projekt rozwojowy, sprzedażowy, operacyjny, to jakby ta zasada po prostu zadziała. Właściwa osoba z właściwymi kompetencjami. Ja tutaj bardzo mocno chciałbym wzmocnić zespołowość, bo Dziękuję i przyjmuję to docenienie, natomiast jesteśmy w tym projekcie zespołem i jest z nami Kamil, jest z nami Klaudia, były jeszcze inne osoby, jest z nami Kuba, który z nami realizuje. To wszystko jest efekt wspólnej pracy, więc być może i rozpędem koła zamachowego miałem przyjemność być początkiem, ale dzisiaj ten proces płynie i to bym powiedział nawet dzięki Kamilowi. Wielkie dzięki Kamil, pozdrawiamy serdecznie.

Także w ogóle ten feedback jest takim bym powiedział darem i tutaj wielkie dzięki przedstawicielom wielu naszych klientów, bo to wy nas trzymacie w tym, żebyśmy też ten podcast doskonalili. My zaczynając tą przygodę w ogóle zakontraktowaliśmy się na 150 odcinków. Tak, pamiętam. Żeby ten benchmark oddalić i żeby nie zatrzymać się po pierwszym roku. Ja w ogóle mam taką metodę, jeżeli podejmuję decyzje strategiczne, to co najmniej na 3 lata. Super. Pierwszy rok jest zawsze na entuzjazmie, drugi rok jest zawsze najtrudniejszy z próbą, a trzeci jest efektem tej próby, czyli albo coś z tego będzie, albo z czegoś nie będzie. Nie wiem, czy pamiętasz rozmowę rekrutacyjną, też ci powiedziałem, że wchodzę w organizację, ale chcę się z tobą tak słownie umówić, że to jest decyzja na co najmniej trzy lata.

Co to tobie powiedziało o tobie? Bardzo mi się podoba przede wszystkim ten mięsień dyscypliny, który budujemy, czyli trochę tak jak w projekcie transformacyjnym, ta dyscyplina dobrze realizowana daje bezpieczeństwo z jednej strony, że zwiększamy szanse na osiągnięcie i pomoc klientowi zakładanych celów transformacji, A z drugiej strony to nam daje też możliwość, że możemy się po prostu cieszyć tym, że to robimy, nie mamy opóźnienia, czyli jesteśmy w takiej dość komfortowej sytuacji, którą w dzisiejszych czasach ciągłego zabiegania trudno uzyskać.

Że to jest taka inicjatywa, którą od roku realizujemy naprawdę z żelazną konsekwencją i jako priorytet kompletnie strategiczny. Czasem klienci pytają, jak wygląda rzeczywistość takich nagrywek. Rzeczywistość jest taka, że faktycznie jesteśmy wyłączani na jeden dzień. Dzisiaj jest piątek, 21 sierpnia, dzień przed rocznie 21 sierpnia. Nagrywamy po prostu od dziewiątej... Pozdrawiamy Julkę, Radek się szykuje, także coś się będzie jutro działo. Nagrywamy od dziewiątej do trzynastej, czyli mamy taki blog, w którym najczęściej realizujemy trzy, dzisiaj już nawet udaje nam się cztery odcinki, bo to jest naprawdę wymagające, być tak długo skupionym, dawać energię, światło, które razi i tak dalej. To takie środowiskowe rzeczy, które potrafią wytrzepać jak dzień u klienta.

Więc tak to wygląda, że po prostu ciurkiem nagrywamy te odcinki, dzięki temu mamy backlog, czyli mamy właśnie ten do przodu, więc nawet planując odcinki właśnie w ten sposób patrzymy, co tam w kalendarzu przed nami i dzięki temu zarządzamy tymi tematami. I żeby dokończyć kulisy nagrywania, bo jeżeli to was ciekawi, potem idziemy na obiad do zaprzyjaźnionego tutaj obok Wietnamczyka i jemy sajgonki lub coś innego równie wietnamskiego. A ja mam jeszcze takie wyzwanie, że Irek jest moim opiekunem i to jest najczęściej czas na jakieś takie, wiecie, omówienie spraw i feedback, więc nie dość, że muszę być mega skupiony na tym, co Irek opowiada tutaj, żeby być dobrym rozmówcą i zadawać w waszym imieniu pytania, to jeszcze potem zbieram jakieś Informacje z tego, jaka była moja praca, to nie odbierzcie tego, że...

Dwie rzeczy. Mówienie do mikrofonu uczy mnie, że materiał, który najczęściej wykładam w sali szkoleniowej, czyli mam flipchart, mogę, jeżeli czuję, że się zapędzę w jakimś kierunku, Mogę wrócić i wyjaśnić i wtedy widzę rozmówców, którzy po oczach ewidentnie widać, że nie zrobiłem dobrej roboty, nie wytłumaczyłem tego dobrze, no widać, że nie rozumieją. Mogę sobie zawrócić, wziąć flipchart, powiedzieć, słuchajcie, przepraszam was bardzo, wyjaśnię jeszcze raz. Tutaj mam wrażenie, nawet jak czasem w twoich oczach widzę, że się zagalopowałem, To nie za bardzo jest nawet jak wrócić, nie bardzo widzimy naszych słuchaczy, w związku z tym mam wrażenie, że coraz bardziej uczę się takiej pewnej precyzji w zebraniu myśli, podaniu tego w sposób taki w jaki myślę, czyli myślę o tym, że ktoś tego będzie słuchał jadąc rano we wtorek samochodem, czyli to musi być proste, dobrze podane, w sposób ciekawy, żeby działało trochę tak jak

I właśnie taki odcinek jak dzisiaj jest dla mnie super komfortowy, że W ogóle się nie muszę zastanawiać, tylko po prostu tak z serca płyną te słowa i mogę się podzielić doświadczeniami i to jest takie dla mnie naturalne tempo. I nawet jak prowadzę, myślę, szkolenia i warsztaty, to to jest właśnie taki mój rytm prowadzenia. Faktem jest, że jak są ludzie, można zarządzić i jest jakaś responsywność. Tutaj w podcaście musimy się domyślać, jak jest, ale czasami może niepotrzebna presja, więc to mnie na pewno nauczyło. No i ewidentnie lubię takie odcinki, w których mogę trochę więcej powiedzieć. Myślę, że taka jest umowna konwencja, że jednak to ja jestem tym pytającym, ty opowiadającym, ale mam nadzieję taką cichą, że to będzie ewoluowało w to, żebym ja mógł też coraz więcej dopowiadać, bo po prostu to jest też gdzieś w moich motywatorach.

Bo to lubię. Tylko jeżeli mogę dodać, to jak złapie feedback, to właśnie często łapie feedback, że w ogóle jak był odcinek, gdzie Radek dzielił się więcej, mówił więcej, to słyszę od słuchaczy, mówią w ogóle fajnie było też posłuchać Radka doświadczeń, fajnie to było zbalansowane, także mam wrażenie, że tych odcinków jest po prostu coraz więcej. Tak, tak, mówiąc po twojemu, to prawda, wróciło. Więc tak, dlatego ja też coraz większą, nie to, że nie mam frajdy, bo ja jestem optymistą po prostu, takim raczej z wyboru niż z natury. Uczę się tego optymizmu i tego optymizmu jest we mnie bardzo dużo, mimo że czasem mam taką poważną twarz. Natomiast... Czasem przerażającą.

Tak? Tak. Ale im dłużej tu jesteśmy razem, więcej rozmawiamy i właśnie mogę sobie tak swobodnie pogadać i mam swobodę w ogóle w opowiadaniu, czyli nie teoretyzuję, tylko mówię na bazie praktyki, to to jest coś, do czego dążę. Dlatego też ta wizja, jeszcze tych 100 odcinków przed nami, to jest coś, co po prostu mnie nakręca. Super. Piękna wizja i mnie również bardzo nakręca. Dodam jeszcze tylko tej drugiej rzeczy, której się nauczyłem, bo powiedziałem o dwóch rzeczach, wymieniłem jedną i cię zapytałem. Ale druga rzecz, w ogóle bardzo fajnie nagrywanie podcastu uczy takiej świadomości, jak bardzo, mając dużo wiedzy, jak trudno jest podać to w sposób prosty, zrozumiały dla tego, kto będzie to słuchał i jak bardzo często osoby, które mają dużo wiedzy, przeintelektualizowują, trudne słowo, sposób podania tego.

Czyli podcast uczy mnie pięknie, jak to robić w sposób Ja wiem, że często nie robię dobrej roboty i mówię za skomplikowanie, ale naprawdę się staram, żeby to mówić w sposób prosty i taki zrozumiały dla każdego. Powinienem zaprzeczyć, bo naprawdę jesteś świetnym narratorem. To jest coś, czego się po prostu uczymy. To nie jest tak, że mówisz w za skomplikowany sposób, tylko też mówimy często o rzeczach, które po prostu nie są łatwe. Są bardzo złożone, skomplikowane, czasami filozoficzne i to nie jest łatwe do przekazania. To też, myślę, to jest jakaś kwalifikacja naszych odbiorców, bym powiedział tak brutalnie.

Marzę mi się, żeby nasz podcast poszedł gdzieś szerzej. Nie wiem jeszcze do końca jak się z tym przebić, ten marketing dzisiaj jest trudny. Wiadomo, jesteśmy bombardowani ilością informacji i z jednej strony dokładamy się do tego bombardowania, z drugiej strony wierzę, że treści, które przygotowujemy, mimo że są oparte oczywiście i na naszych produktach, na tym jaka jest propozycja naszej wartości, To jednak jest tam po prostu tak najnormalniej w świecie coś dla tych ludzi, o ich rzeczywistości i o tym, co mogliby zrobić inaczej, lepiej, a my chcemy być ambasadorami tej zmiany. Bardzo fajny pomysł. Myślę, że powinniśmy faktycznie zastanowić się jak wychodzić z tej studni.

Ostatnio brat zaprosił mnie jako autor książki 5 kapeluszy adaptacyjnego lidera. Zaprosił mnie do swojego podcastu, który jest najbardziej znanym podcastem w Australii o właśnie transformacji i lean manufacturing. I wyjdę ze studni i będę rozsławiał nasz podcast na antypodach. Super. Mam jedno ostatnie pytanie. Chyba nie za łatwe. Co odkryłeś, W sumie ono jest bardziej co odkryłeś o sobie jako rozmówcy bądź prowadzącym, czego nie wiedziałeś rok temu, albo co odkryłeś we mnie po tym roku konfrontacji przy stole.

Na szczęście nie, a jak już ustaliliśmy, pasuje ci taki rubaszny styl. Ta weryfikacja i wzmocnienie Jest to dla mnie ciekawe, jak skonstruowany jest twój umysł. Czasami mógłbym mieć wrażenie, że twoje odpowiedzi wynikają z jakiegoś przekonania, a potem mówisz, że na podstawie tego, tego, tego. Po prostu masz tak dużo tych doświadczeń, że to moim zdaniem potwierdza tą wiarygodność i w zasadzie Jest wielu ludzi, których można zapytać o zdanie i oni zawsze będą umieli odpowiedzieć.

Nie zawsze na podstawie doświadczenia, czy też wiedzy, a u ciebie trudno jest zagiąć. I to jest fajne, bo nie ma takich wielu ludzi. A już na pewno nie w moim życiu. Także to jest ogromna przyjemność być twoim uczniem. Bardzo dziękuję. A wy, drodzy słuchacze, czego nauczyliście się z naszych rozmów? Jaką wartość dają wam te odcinki? Czy jest... Ostatnio zadałem takie pytanie w ramach naszych rozmów. A dokończ pytanie właśnie. W ramach rozmów z żoną i ono nie było po to, żeby szukać głasku, tylko za co chciałabyś nas docenić, nie? Czyli drodzy słuchacze, czy jest coś, za co chcielibyście nas docenić? O, przepraszam. Nie to, że pragniemy tego, ale może czasem takie pytanie jest potrzebne.