Spacer siedemnasty

Tak. Mógłbym to ocenić, ten mój brak zaangażowania w socjale, bo ja nic nie serduszkuję, nie polubiam, nie komentuję poza zamkniętą grupą z heavy metalem. Właściwie się nie dzielę. No i profilem tym otwartym Obama z cytatami z książek i takim, powiedzmy, że prywatno-publicznym plus ten rysunkowo-malarsko-twórczy. No właśnie. Więc coś masz. Tak, tylko, no właśnie, to konkret, tak, że mało, nie, kurde, kiedy to było, żeby nie skłamać, siedem lat temu, osiem?

Ale żeby wiedziały o tym, że zawsze mogą do mnie przyjść. Że mogą zadzwonić, że mogą mnie poprosić o pomoc. Zajebiście jest to dla mnie ważne. Zajebiście jest dla Ciebie ważne, żeby one o tym wiedziały? Żeby o tym wiedziały, tak. Ok. I ja tam im często to powtarzam. Bardzo często im mówię, że je kocham. Że jeżeli jest jakaś sytuacja, jakakolwiek, to żeby przychodziły. Wiadomo, że to gadanie to gówno, to jest jedno. No wiadomo. Ale mam nadzieję, liczę na to, że jeżeli będzie jakaś taka gruba, gruby case, to że po prostu do mnie przyjdą. Obawa jaką mam w sobie, to taka, że jak do mnie przyjdą, to żebym ja to zauważył.

Bo jest doba, jesteśmy, żyjemy w dobie pojebanych notyfikacji, miliona, wiesz, rozkojarzeń, człowiek jest rozkojarzony na kilka frontów. Mhm. To żeby mnie to wyhaczył, że ona do mnie przyszła i właśnie mi dała sygnał, ja ciebie teraz potrzebuję. Bo to na bank nie będzie tak, że ona przyjdzie i powie, ja ciebie teraz potrzebuję. Dobrze, że masz tego świadomość, bo to tak właśnie nie będzie. Tylko ona przyjdzie i powie do mnie, nie no jest okej i będzie siedziała smutno na przykład. I w tym momencie moją rolą jest, żeby Powiedzieć oho, coś jest nie tak. I po prostu spróbować, nie wiem, przytulić, porozmawiać. Albo po prostu być przy niej i nic więcej. Zamknąć mordę i po prostu siedzieć. To jest dla mnie taka chyba największa, największe wyzwanie i obawa, żeby to wyhaczyć.