Relacyjny trójkąt bermudzki - jak uwolnić się ze starych schematów? Rozmowa z Kasią Florkiewicz | APP Podcasts S02E38

Witaj Kasiu. Witaj Sławku. Dzisiaj porozmawiamy o temacie, który teoretycznie wydawałoby się, że potrzebujemy jeszcze jednej osoby, bo będziemy mówić o trójkącie dramatycznym, ale poradzimy sobie w dwójkę, prawda? Damy radę, będziemy to odgrywać. Będziemy odgrywać? Nie wiem, pewnie to wyjdzie, jak zaczniemy wchodzić w rozważania na temat trójkąta dramatycznego. I tak sobie pomyśleliśmy, że chyba, jak myśleliśmy o tym dzisiejszym spotkaniu, że chyba zaczniemy od takiego troszeczkę tła, czyli o czym chcemy dzisiaj, żeby tak dobrze wybrzmiało, o czym chcemy, żeby dzisiaj dobrze wybrzmiało. I rozmawialiśmy o tym, że dobrze by wybrzmiało. Co to za stan się w nas dzieje, kiedy my wpadamy w trójkąty dramatyczne? Jakie są tego konsekwencje? Czy robimy to świadomie, czy nieświadomie?

która pokazuje, że możemy żyć w stanie tak zwanym pod linią i to jest stan braków, niedoborów, że świat jest wrogi wokół mnie. To są pewnego rodzaju założenia, myśli, podejście do świata i że właściwie o wszystko trzeba walczyć. Raczej są negatywne. Mówią o trudnościach, mówią o wyzwaniach, z którymi jest nam trudno. Tam też gadzi mózg się rządzi. Gadzi mózg się rządzi. Czyli jest to świat ograniczeń konkurencji walki. Z kolei nad linią, Kasia? Świat możliwości. To mówiłeś, Ola była pod linią, czyli tak możemy tak trochę to nazwać.

Tak. Bo trójkąt dramatyczny opiera się na przynętach. Tak, i mogłabyś do mnie powiedzieć, no w ogóle z nimi nie pogadałeś w taki sposób, jak trzeba. Nie ustaliłeś żadnych faktów, nie? A dlaczego ty tak powiedziałeś? Dobra, więcej nie będę ci pomagał. Zawsze pomagam ci i potem kończy się tak samo, że potem... No jeszcze się obrać, tak? W ogóle feedbacku nie potrafisz przyjąć. Kasia, koniec. Będziesz sobie sama te rzeczy robić. Ja mam dość. Nie będę za ciebie robił. Już teraz nie jesteśmy zespołem, tak? Teraz uciekasz. Teraz ja zostaję biedna sama. Teraz znowu zostałam sama z tym problemem. Jak zwykle mnie zostawiasz. Sama? A kto przed chwilą chodził i za ciebie tam? Prawda? Więc zaczynamy sobie wchodzić w różne role. Jak widzicie, w dwójkę możemy w ciągu jednej minuty cztery razy obrócić trójkąt.

Tak jest. I to jest kaloryczne, to jest energetyczne, to jest emocjonalne. Raczej po takich trójkątach, które wpadamy, jesteśmy zmęczeni i mamy poczucie, że to chyba poszło w złym kierunku. Poszło w złym kierunku. Natomiast chyba dwie rzeczy, które jeszcze bym dodał, to pierwsze są takie, że tak jak powiedziałaś Kasia, są jakieś przynęty, które stosują czy ofiara, czy ratownik, czy prześladowca. Każdy z nich ma jakiś rodzaj przynęty, Czyli coś, co mogę jako zdanie, jako sposób komunikacji powiedzieć, co prowokuje którąś z kolejnych dwóch ról w trójkącie dramatycznym. I mamy jakieś swoje wrażliwości, że jak ktoś na przykład do mnie przychodzi i mówi właśnie o bezradności, że on nic nie może, albo takie zdanie wysłałem i czekam.

To jest to moja przynęta do prześladowcy, który mówi, no ale jak to czekasz? Trzeba robić, praktywnie. Więc tego typu zdania są dla mnie przynętą. I to jest jakby jedna rzecz, o której chciałem powiedzieć, że mamy te przynęty, żeby sobie zdawać sprawę, że w każdą z nich możemy łatwo wpaść i mamy jakieś szczególne. I one właśnie są takie, że dla ciebie będą, Kasia, inne, dla mnie trochę inne. To jest bardzo ważne, żeby umieć rozpoznawać. Wszystkie przynęty, które mamy, które generujemy, które generuje środowisko wokół, świadomie bądź nieświadomie. Natomiast ja lubię też robić takie ćwiczenie, że jeżeli jestem po jakiejś trudnej rozmowie, kłótni, coś poszło nie tak, bo zawsze to nazywamy prawdopodobnie jakąś taką kłótnią, sprzeczką, jakąś trudnością.

Bo jak jest ta dysproporcja wiedzy, to potem jest więcej kłótni niż pożytku z tego wszystkiego. Kasia, dzięki wielkie za dzisiaj. Dziękuję bardzo.