À propos rzek

I myślę, że właśnie dlatego jakąś piękną pracą jest to, co zrobił w swojej książce Adam Robiński, bo odzyskał dla nas bobra, to znaczy pomógł nam go trochę lepiej zrozumieć, trochę bardziej dostrzec i trochę lepiej w ogóle zrozumieć cały złożony proces, Zwierząt, roślin, tego co się wokół rzek dzieje i wspaniałe jest to przekierowanie tej soczewki właśnie w tym kierunku, bo mam poczucie, że takie uważne przyglądanie się mniejszym bohaterom, mniejszym opowieściom jakoś w bardziej podmiotowy sposób pozwala spojrzeć na faunę, na florę, ale też ostatecznie na same rzeki. I tu z pomocą przychodzą też takie narracje, jak choćby ta zaproponowana przez Andrzeja Chwalba w jego wydanej niedawno książce Wisła.

Biografia rzeki. Bo autor ten pokazuje, że najdłuższa rzeka w Polsce, a jednocześnie, co ciekawe, najdłuższa rzeka uchodząca do Morza Bałtyckiego, daje się właśnie opisać jak taka pełnoprawna bohaterka. Nasuwa mi się na język z krwi i kości, ale właśnie może raczej z wody, z przyrody, z szerszych kontekstów. No bo Chwalba, trzymając się już tej rzecznej metaforyki, meandruje właśnie zarówno przez ten kontekst przyrodniczy, ale też historyczny, kulturowy, w jakimś wymiarze też symboliczny. I mam poczucie, że w ten sposób pokazuje Wisłę jako taki bardzo pełnoprawny,