À propos rzek

To znaczy opowieści nie tylko o złym człowieku, ale też o tym właśnie jak wspaniała jest sama natura i jak doskonale potrafi zadbać o własny dobrostan. I tutaj za dobry przykład może posłużyć według mnie książka Adama Robińskiego, zresztą autora pisma. Książka ta nosi tytuł Pałace na wodzie. Tropem polskich bobrów. I to jest książka, którą poleciłabym między innymi tym, do których właśnie nie przemawiają za bardzo argumenty z tej pozycji makro, wielkich haseł i wielkich pojęć, którzy raczej potrzebują takich opowieści z perspektywy mikro. To znaczy perspektywy w tym przypadku rzecznych zwierząt, jakimi są bobry, ale też w ogóle tego, co przy samej powierzchni wody, przy samym rzecznym brzegu się dzieje i jak te rozmaite, zdawałoby się pozornie niewielkie ruchy, zdarzenia, powiązania składają się na bardziej złożoną opowieść.

I myślę, że właśnie dlatego jakąś piękną pracą jest to, co zrobił w swojej książce Adam Robiński, bo odzyskał dla nas bobra, to znaczy pomógł nam go trochę lepiej zrozumieć, trochę bardziej dostrzec i trochę lepiej w ogóle zrozumieć cały złożony proces, Zwierząt, roślin, tego co się wokół rzek dzieje i wspaniałe jest to przekierowanie tej soczewki właśnie w tym kierunku, bo mam poczucie, że takie uważne przyglądanie się mniejszym bohaterom, mniejszym opowieściom jakoś w bardziej podmiotowy sposób pozwala spojrzeć na faunę, na florę, ale też ostatecznie na same rzeki. I tu z pomocą przychodzą też takie narracje, jak choćby ta zaproponowana przez Andrzeja Chwalba w jego wydanej niedawno książce Wisła.