Bronię morderców. I nie mam z tym problemu | Paweł Matyja

Natomiast oczywiście mamy inne realia, Polska to nie Francja, czasy też są inne, dzisiaj przynajmniej w naszym kraju dzięki Bogu wojny nie ma i nie musimy zbrodniarzy wojennych też osądzać, ale to nie znaczy, że wymiar sprawiedliwości działa poprawnie. Nie działa. Wszyscy o tym dosyć dobitnie przekonaliśmy się, chociażby przy okazji sprawy Tomasza Komendy. Ale chciałoby się wierzyć, że w tak poważnych sprawach, gdzie zapadają wyroki typu dożywocie, czy na przykład 25 lat pozbawienia wolności, no to tam chyba nie ma miejsca na pomyłkę. Nie ma czy jest? Jakie są twoje doświadczenia?

Nie było. Ale spójrzmy na to też w taki sposób. Dwie różne prokuratury, łódzka i warszawska, przyjmują dwie zupełnie różne koncepcje tej samej zbrodni, zakładając, że popełniły je różne osoby z różnych motywacji, wzajemnie wykluczające się tezy. No więc skutek znamy i w jednym i w drugim przypadku zapadły wyroki uniewinniające, ale trudno tego rodzaju rozdwojenie osobowości, jakiego doznała prokuratura, uznać za normalne w sprawie z punktu widzenia państwa priorytetowej. To pokazuje, jak bardzo jest źle. Czy ktoś w takich przypadkach, sytuacjach ponosi później konsekwencje za tego typu błędy, chociażby zawodowe? Jak to wygląda? Problem w tym, że nie ponosi, bo zarówno w sprawie Ryszarda Boguckiego, gdzie składał on zawiadomienie o możliwości popełnienia na jego szkodę przestępstw, jak i w sprawie wspomnianego już dziś Tomasza Komendy.

No tak, tylko jeśli ze sprawy Tomka Komendy, który opuścił więzienie na oczach całego kraju, zmarł potem, ze łzami w oczach wszyscy dyskutowali, jak to się mogło stać, że wymiar sprawiedliwości tak bardzo się pomylił. Czy wyciągnięto z tej sprawy jakieś wnioski? No żadnych. Tak naprawdę nie wskażemy żadnej zmiany jakościowej po sprawie Tomasza Komendy, która utwierdziłaby nas w przekonaniu, że wymiar sprawiedliwości od tamtej pory działa lepiej. No bo cóż by to miało być? Z całą pewnością nie jest tym wypłacone zadośćuczynienie, bo żadne pieniądze przecież nie są warte tyle, co stracone życie. Pozostając przy wątku tak zwanych bestii, tak się składa, że bronisz obecnie Leszka Pękalskiego.