176. Odznaczający odcinek, pars prima

Państwo wszyscy widzą, że się uśmiechamy, więc my się też bawimy nieźle. Bardzo dobrze. 2historyków1mikrofon. 1 mikrofon? 2historyków. Proste rzeczy można w sposób zawiły przedstawić. A, to jest piękno języka, że jest tak polisemantyczne, że można sobie różne znaczenia przypisać do różnych zwrotów. Kolego, wiesz co? Zaskoczę cię teraz, pewnie państwa też, ale już od dłuższego czasu nosiłem się z zamiarem, żeby wszystkie terminy wpisać do kalendarza. Zacząłem się łapać na tym, że tych terminów przebywa, a ja jakoś żyję w jakiejś takiej nieświadomości, to znaczy ktoś coś ode mnie chce, patrzę do kalendarza, a tam nic nie mam. A to tylko dlatego, że nie zapisałem.

Natomiast na szczęście mam jeszcze inny program, gdzie to wszystko jakoś tam gromadzę, gromadzę i teraz znalazłem w końcu czas, żeby przenieść z jednego programu do drugiego i ten kalendarz się tak zapełnił w sposób niepokojący. Kolego, jak ty sobie radzisz w takich sytuacjach? Otóż kolego, ja mam kalendarz wspólny z żoną. Nie no, ja sam sobie przypominam, ale chodzi o to, że już od lat mamy tak uporządkowane, że żona prowadzi swój kalendarz, ja swój, potem te kalendarze się łączą ze sobą i widzimy, co mamy kiedy robić. Więc jak się pytasz, jak ja sobie radzę, no to po prostu staram się obejmować wzrokiem, duszą i rzadko uciekać. Żonę? Żonę też, zawsze, żonę zawsze.

A też, kolego, ja pod koniec tygodnia to ja kupuję butelkę wina, bo jest weekend. Noga na nogę, jakiś film, psa na długi spacer wyprowadzić, to są plusy człowieka wolnego. Naprawdę. Pod koniec tygodnia. Pod koniec tygodnia. Dobrze, dzwonimy. Kolego, nowinki, starowinki? No ja jak zwykle krótka, tu się nie będę rozwodził, bo kolega mnie tutaj wyręczy, ale dzisiaj fragment Ludolfa z Żagania, takiej kroniki. On wielki zresztą teolog, jeden z największych śląskich dziejopisów, też przygotował kronikę klasztoru kanoników regularnych z Żagania, gdzie był opatem. Między innymi przygotował charakterystyki królów czeskich, mniej więcej bliskich jego latom życia, jego okresowi życia.

Może dwa, trzy zdania o tym artyście i o jego pracach. Był jednym z pierwszych więźniów obozu koncentracyjnego w Auschwitz. Jak sam podawał, wstał podczas jednego z apeli wraz z ojcem Maksymilianem Kolbe. Także ta postać będzie w jakiś sposób towarzyszyć mu w następnych dziesięcioleciach. Także znajdziesz liczne odwołania do niej właśnie w jego rysunkach. Przy czym, co ciekawe, po II wojnie światowej przeżył obóz koncentracyjny. Po II wojnie światowej postanowił rozpocząć studia artystyczne, skończył je.

Autor pokazywał na tych rysunkach za pomocą koloru czarno-białego. Zresztą ten kolor wybrał w sposób świadomy, bo chciał pokazać grozę wojny właśnie w tych kolorach. I z jednej strony chciał pokazać zderzenie dobra ze złem, przy czym to dobro, i tutaj to malował przede wszystkim postacie ofiar, więźniów, także mamy różne postacie, mamy ojca Kolbego wspomnianego, mamy też Pileckiego i innych. A mamy też bezimiennych więźniów, którzy pojawiają się tylko z konkretnymi numerami. Natomiast to zło, tu moglibyśmy sobie wyobrazić, że mógłby bez większych problemów też oddać postacie zbrodniarzy nazistów. Tak się nie stało. On po prostu zrezygnował z pokazania ich jako ludzi.

To może tyle z mojej strony, jeżeli chodzi o tę część. Traumy to jest jednak część, która towarzyszy polskiej historii cały czas. Dzwonimy, kolego. Lektury. No, dzisiaj zupełnie niespodziewanie o książkach mówił, nie będę, a powiem o serialu, który, którego nowego... Szołusz. Szołusz, właśnie nie o Szołuszu. Obejrzałem dwie części, słuchaj. O kurczę. Ale stare czy nowe? Nie, nowe. Nowe, nowe. Na Disneyu są prezentowane dwie pierwsze części, obejrzałem, jestem pod wrażeniem. No dobrze, to na pewno spróbuję. Ale dzisiaj chciałem opowiedzieć o trzech cyklach serialu, o którym też jest głośno, serialu polskim Roist. Nie wiem, czy słyszałeś. Przewija mi się, ale jakoś dotąd nie znalazłem czasu, albo inaczej.

Naprawdę bardzo serdecznie zachęcam, bardzo dobry film. Ale to chyba nie od środka, tylko z zewnątrz. Zdarzało mi się od środka. Kolego, to co ty robiłeś w tej małej swojej miejscowości, że odnalazłeś się tak szybko. To były czasy jeszcze ruchów anarchistycznych, blokad, cyrków i różnych takich rzeczy. No nie powiesz mi, że jeszcze obrzucałeś kamieniami. Kamieniami nie, ale zdarzało się blokować, a policja wtedy działała inaczej niż dzisiaj. Proszę Państwa, koniecznie chyba musicie obejrzeć ten serial, bo poznacie w ten sposób inną stronę naszego kolegi. Anarchia mać pariatka. No, ale co sprawiło w takim razie, że skoro miałeś problem z pierwszym sezonem, to jednak uznałeś, że warto dać szansę.