Mentionsy

Była bardzo silna modelarnia w Zamechu.

Co więcej, ci inżynierowie z Zamechu, bo tam napłynęła strasznie duża kadra, czy ludzi o wykształceniu technicznym, czy ludzi o wykształceniu inżynierskim i oni się gdzieś powinni spotykać.

Ja tu muszę powiedzieć jedną rzecz, że jeszcze jak pracowałem w dziewięćdziesiątych latach w tym, co pozostało po zamechu, tam pracowało blisko tysiąc inżynierów.

To naprzeciwko były ruiny kościoła i on musiał je codziennie widzieć, bo ja również pracowałem w budynku A1, czyli głównym budynku zamechu i Galeria EL, dzisiejsza Galeria EL jest widoczna z tego budynku A1.

Było naprzeciwko wejścia do głównego budynku zamechu.

To był czas, kiedy próbowano tam zbudować osiedle bloków dla pracowników zamechu.

Natomiast była to legenda zamechu.

Zamechu po to, aby w dawnym prezbiterium powstała pracownia plastyczna, a sąsiednia zakrystia została zaadoptowana na cele wystawiennicze.

Więc oni projektowali monumentalne, abstrakcyjne formy przestrzenne z metalu, często ze złomu z zamechu, bo na przykład niektóre rzeźby, ja tam widzę na przykład kierownicę do turbiny parowej wśród tych rzeźb, ale moja ulubiona rzeźba z tego Biennale jest w Parku Kajki.

O niej też wspominałem w moim podcaście o Galerii EL, więc to się odbywało przy bezpośrednim udziale inżynierów i pracowników zamechu.

Wobec wydarzenia dostrzeżono, że to była za duża skala, że trzeba tę skalę trochę ograniczyć i na drugie biennale już tylko 17 artystów zaproszono i też nie dano im ograniczonego czasu, no bo pierwsze skończyło się tak, że właśnie artyści we współpracy z robotnikami z Zamechu

EL – klub jazzu tradycyjnego i ta młoda inteligencja techniczna Zamechu mogła sobie jazzu posłuchać.