Mentionsy

Dwa tomy korespondencji pisarzy Beatu, czyli Alana Ginzberga i Jacka Kerouaca oraz taki quasi reportaż Depesze, Michaela Hera.

Ale jeżeli tacy pisarze jak Markson czy Barth wyrastają z takiego pnia literatury, powiedzmy, intelektualnej w takim sensie, znowu nie chcę, żeby to zabrzmiało źle, ale w takim racjonalnym, tak ironicznym, zdystansowanym, no to Johnson oraz Hare oraz gdzieś w głębiej znacznie Kerouac i Ginsberg

I Hera na chwilę z tego wyłączę i tylko powiem o tym, co jakoś łączy Kerouaca, Ginzberga i Johnsona.

Jeżeli weźmiemy Kerouaca i Ginsberga, oni są na pewno tym pierwszym pokoleniu, lata czterdzieste, pięćdziesiąte.

Nie ma takiego odpału, powiedzmy, jak właśnie u Kerouaca, ale jest na pewno jakiś ślad myślenia o tym, że być może ci pogubieni, ci pokonani, ci, którzy nie mają żadnego miejsca, ci, którzy się snują po ulicach, gadają do siebie, ci wszyscy, których Ginzberg wymienia w pierwszych wersach i dalej poematu Skowy.

Albo, że są świętymi nowego porządku, mówiąc po żenetowsku, filtrując to przez Ginsberga i Kerouaca.