Mentionsy

Jeżeli jednak zdarzało się inaczej, tak było na przykład z włoską partią faszystowską Benito Mussoliniego.

Mussolini, jak wielu Włochów, antysemityzmu nie tylko nie przyjmował, ale w ogóle nie rozumiał.

Ten romans Żydów z włoskim faszyzmem zakończył się w 1938 roku, kiedy Mussolini wbrew własnym poglądom przyjął antysemityzm jako część faszystowskiej ideologii, bo był to warunek niemieckich przyjaciół, z którymi Mussolini związał swoje faszystowskie Włochy.

Do Żabotyńskiego jako do wodza odnosili się bejtarowcy z szacunkiem, no nieledwie takim jak włoska Giovinetza, czyli organizacja młodzieżowa partii faszystowskiej odnosiła się do Duce Mussoliniego.

Ale wśród rewizjonistów idee faszystowskie nadal krążyły, tym bardziej, że romans z Mussolinim trwał.

Znowu, dla oficjalnego ruchu rewizjonistycznego wszystko to skończyło się w 1938 roku, gdy Mussolini przyjął za swój antysemicki program Hitlera.

A decyzję Mussoliniego prasa rewizjonistyczna potępiła.

Mało tego, Lechii podjęło próbę wznowienia kontaktów z faszystami Mussoliniego poprzez pośrednika, który jak się okazało był podstawiony przez rewizjonistów.

Ale kiedy próbowały podejmować działalność polityczną, kończyło się to z reguły niczym, ponieważ kandydatów na Mussoliniego było bardzo wielu i nie byli w stanie między sobą ustalić, który z nich jest bardziej Mussolinim niż wszyscy inni chętni do tej pozycji, a to sprawiało,

Każdy z nich rzecz jasna ma aspiracje, żeby być Mussolinim, a Duce, jak wiadomo, może być tylko jeden.