Mentionsy

O Smotriczu będziemy jeszcze za chwilę mówili, ale drugą postacią w knesecie, ponieważ Smotricz został do knesetu wybrany, był Itamar Ben-Gwir.

Ben-Gwir także był uczniem Cahanego.

Zarazem Ben-Gwir stał się jednym z nielicznych Izraelczyków, którym odmówiono prawa do służby wojskowej, ponieważ Komisja Poborowa uznała, że byłoby czymś skrajnie nieodpowiedzialnym, żeby komuś takiemu jak Ben-Gwir dać broń do ręki.

I Tamar Ben-Gwir kontynuował swoją karierę prawniczą.

Izrael w tej sprawie był podzielony dokładnie na pół, zaś Ben-Gwir był jednym z młodzieżowych agitatorów przeciwnych porozumieniu z Oslo i oskarżających premiera Itzha Karabina, byłego szefa sztabu, dowódcę wojskowego, bohatera kolejnych wojen, że jest zdrajcą i nowym Chamberlainem, który zawiera porozumienie z Hitlerem, chyba że on sam jest Hitlerem.

Dość, że Ben-Gwir został sfilmowany, kiedy triumfalnie wymachiwał ozdobą maski silnika, którą zerwał z samochodu premiera i wykrzykiwał, tośmy dorwali i jego też dorwiemy.

Ben-Gwir nie ma nic wspólnego z jego śmiercią.

Zresztą natychmiast się rozpadło na dwie formacje, bo Smotrich i Ben-Gwir nie bardzo umieli ze sobą współpracować, ale sukces został osiągnięty.

To, że Netanyahu mówił o Ben-Gwirze, że ten człowiek w żadnym wypadku się nie nadaje na ministra, no to jest to, co się mówi zanim się uznaje, że bez Ben-Gwira on, Netanyahu, nie zostanie premierem.

A skoro Netanyahu chce zostać premierem, no to trudno już, niech Ben-Gwir zostanie ministrem.

No to mówienie o tym, że Arabów należy wypędzić z ziemi Izraela jako zdrajców, jak mówił mentor ideologiczny Ben-Gwira, rabin Kahane, przestaje być czymś niedopuszczalnym i istotnie.

Ben-Gwir to powtarzał, po czym, gdy został ministrem, powiedział, że zmienił poglądy i że nie uważa już, że należy

To właśnie Ben-Gwir i Smotrich najgłośniej dzisiaj w rządzie izraelskim agitują za deportacją Arabów z terytorium okupowanych, z Izraela, za kontynuowaniem wojny aż do ostatecznego zwycięstwa.