Mentionsy

No przecież pamiętamy, że wszyscy uważali, że zwycięstwo Trumpa oznacza tryumf Netanyahu i jego linii politycznej.

Rząd Netanyahu takiej perspektywy stworzyć nie zamierza, a więc nie będzie porozumienia z Riyadem.

Na ołtarzu wojny Netanyahu położył największy sukces jaki był do osiągnięcia, czyli pełną normalizację ze światem arabskim i światem muzułmańskim.

Wcześniej Trump dość mocno skrytykował rząd Netanyahu za blokowanie dostaw pomocy humanitarnej do gazy i oświadczył, że pomoc ta ma być dostarczana.

Jest to, że te dwie niewielkie partie faszystowskie w rządzie Netanyahu żądają kategorycznie, żeby ani jeden kilogram pomocy humanitarnej nie trafił do gazy, dopóki Hamas nie uwolni wszystkich uprowadzonych.

Do tej gazy przypomnijmy, którą jeszcze dwa miesiące, no trzy miesiące temu chciał wyludnić, deportując jej ludność gdzie indziej, stanowi istotne zerwanie z polityką Netanyahu.

Tymczasem, co dwie tydzień wcześniej, Netanyahu na posiedzeniu rządu kategorycznie zapewniał, że nie ma żadnego scenariusza zakończenia wojny innego, niż takie, które nastąpi po tym, jak Hamas zostanie całkowicie pokonany.

No szkoda, że powiedział to dopiero potem, jak przestał być ministrem obrony, jak go Netanyahu zwolnił z tej funkcji.

I zdaje się to być jeszcze mniej złą interpretacją od drugiej, która się narzuca odkąd z posiedzenia Komisji Obrony Knessetu przeciekła wypowiedź Netanyahu, nie potwierdzona wprawdzie przez Netanyahu, ale też przez niego nie zdementowana.

Jeżeli Netanyahu tak istotnie powiedział, no to to oznacza przyznanie się do zbrodni wojennej.

Check in blanco jaki Trump wypisał dla Al-Sharah jest kolejnym ciosem w politykę Netanyahu.

No bo, a nuż się Trumpowi coś odwidzi i uzna, że nie, przeciwnie, że to właśnie Netanyahu jest jego najlepszym przyjacielem na Bliskim Wschodzie i wobec tego inni przywódcy mogą zrezygnować z wszelkich marzeń.

Stanowi zagrożenie nie tylko dla rządu Netanyahu, ale dla jakiegokolwiek rządu izraelskiego.

Politycznej wiarygodności nie ma też rząd Benjamina Netanyahu i to nie jest nowość.

W obu sprawach rząd Netanyahu zajmuje inne stanowisko niż większość izraelskiej opinii publicznej.

I w tej sytuacji Netanyahu rozpatruje możliwość rozpisania przedterminowych wyborów.

Tyle tylko, że jeżeli Netanyahu szedł do wyborów narzucając debacie publicznej tezę, że chodzi tylko o to, czy można powoływać do wojska religijnych, czy też nie, no to tutaj mógłby liczyć na poparcie nawet swoich przeciwników, którzy akurat w tej jednej kwestii uważają, podobnie jak on, jak znakomita większość Izraelczyków.

Netanyahu słynie z wyciągania królików z pustego cylindra.

którego Netanyahu postanowił zwolnić potem, jak Służba Bezpieczeństwa rozpoczęła dochodzenie w sprawie korupcji w urzędzie premiera.

Netanyahu wbrew faktom usiłował powiedzieć, że nie, że było odwrotnie, że najpierw chciał zwolnić Bara, a on wtedy w zemście wszczął tą bezpodstawną sprawę.

Problem w tym, że jeżeli można mieć do niego zaufanie, to z całą pewnością nie może mieć do niego zaufania premier Netanyahu, który już wcześniej żądał od Bara, by ten używał służb bezpieczeństwa do walki z politycznymi wrogami premiera, a nie do walki z rzeczywistymi zagrożeniami dla Izraela.

Netanyahu poległ na wszystkich frontach.