Mentionsy

Ci, którzy je usłyszeli, nie potrafili od razu określić, skąd dokładnie dochodziły, ale szybko zaczęto mówić, że musiały paść w mieszkaniu Emilii Sądeckiej, wdowy zamieszkującej przestronny apartament na pierwszym piętrze.

W tym czasie syn Emilii Sądeckiej Adam wrócił do domu.

Na podłodze w korytarzu mieszkania leżało ciało Emilii Sądeckiej.

Dopiero gdy rzeczywiście odnaleziono ciało Emilii Sądeckiej, a Adam zrozumiał, że jego matka została zamordowana, pojawiła się potrzeba natychmiastowego działania.

Kiedy policjanci śledczy weszli do mieszkania Emilii Sądeckiej, pierwsze co rzuciło im się w oczy, to dokładnie to samo, co zauważył syn zamordowany.

Dokładne obejrzenie ciała Emilii Sądeckiej i miejsca, w którym je znaleziono.

Śmierć Emilii Sądeckiej była nie tylko brutalna, ale również bezsensowna w oczach mieszkańców.

Sekcja zwłok Emilii Sądeckiej przyniosła odpowiedzi, które już w momencie ich ogłoszenia nie pozostawiły miejsca na jakiekolwiek domysły dotyczące charakteru ataku.

W miarę jak śledczy przesłuchiwali kolejnych lokatorów i próbowali odtworzyć, co wydarzyło się w mieszkaniu Emilii Sądeckiej, ich uwagę zwróciła jedna osoba kręcąca się po korytarzu.

Broń była załadowana, a naboje miały ten sam kaliber, co łuski znalezione przy ciele Emilii Sądeckiej.

Precyzując to, kiedy Henryk miał pojawić się w mieszkaniu sądeckiej i zapytać Adama, czy czasem nie trzeba powiadomić Zosi, czyli córki Emilii, miał usłyszeć od Adama, że tutaj cytat, pan to akurat jako pierwszy zostanie w tej sprawie aresztowany.

W miarę jak śledztwo w sprawie zabójstwa Emilii Sądeckiej postępowało, policja zaczęła coraz uważniej przyglądać się powiązaniom osób związanych z kamienicą przy ulicy Siemirackiego.

Zofia Taszycka była córką Emilii Sądeckiej.

Do chwili zabójstwa Emilii Sądeckiej ich romans trwał już kilka lat.

Z drugiej wiedziała, że oskarżenia Emilii Sądeckiej wobec Ogrodzkiego są niesprawiedliwe i raniące.

Telegram trafił do rąk Emilii Sądeckiej, a ta, zamiast jechać do córki, natychmiast udała się do sklepu, gdzie zastała Grodzkiego.

Uznał, że jedynym sposobem, by zakończyć cierpienia Zofii i swoje do własne zresztą też, jest pozbycie się Emilii Sądeckiej raz na zawsze.

Myśl o zabiciu Emilii Sądeckiej.

Z chwilą, gdy Grodzki przyznał się do zabicia Emilii Sądeckiej, zaczęto analizować każde jego słowo, każde zdanie i każdy szczegół, jakim opisywał wydarzenia poprzedzające tragedię.

Mówiła, że interes szedł dobrze, że to ona urządziła sklep własnym kosztem i że początkowo płaciła czynsz za mieszkanie, a potem przestała, za zgodą Emilii Sądeckiej.

Najpierw, czy Henryk Grodzki jest winien, że 13 września 1919 roku w Krakowie, działając z zamiarem zabicia Emilii Sądeckiej, oddał do niej kilka strzałów z rewolweru w sposób zdradziecki i podstępny, a nadto, czy uczynił to namówiony przez inną osobę.