Mentionsy

Kiedy jeszcze można było chociaż spróbować powstrzymać marsz Hitlera do władzy, dwaj ludzie, wystawieni przez prezydenta Hindenburga do władzy jako kanclerze, postanowili pogrążyć się w walce i zemście.

Von Papen, który minimalnie ograł Schleichera, sam forsował pomysł, żeby uczynić Hitlera kanclerzem, którego on, von Papen, będzie kontrolował z fotela wicekanclerza.

Tak czy inaczej, warto się przyjrzeć składowi rządu Hitlera, tego najpierwszego, tego, który objął władzę 30 stycznia, gdyż jest ten skład dość charakterystyczny.

Był on więc ministrem spraw zagranicznych w rządzie Papena, Schleichera, a potem Hitlera.

Był to Johann Ludwig Graf Schwerin von Kosick, arystokrata, znów reprezentant starych pruskich elit, który to, żeby było ciekawiej, został ministrem finansów w rządzie von Papena, potem był ministrem finansów w rządzie Schleichera, potem był ministrem finansów w rządzie Hitlera, a potem był ministrem finansów w rządzie Goebbelsa, takim rządzie utworzonym w Flensburgu już po śmierci Hitlera.

Był jednym z absolutnie niewymienialnych członków rządu Hitlera.

Minister pracy Franz Selte, który to był członkiem DNVP, póki ona istniała, oczywiście potem została zdelegalizowana i on pozostał ministrem pracy aż do śmierci Hitlera.

No i ostatnim człowiekiem, który pozostał w rządzie od samego początku do samego końca rządów Hitlera był Hermann Göring.

Więc w najpierwszym składzie rządu Hitlera Goebbelsa jeszcze nie było.

Oczywiście był niezwykle wpływowym członkiem elity skupionej wokół Hitlera, to jest osobny temat.

W każdym razie, kolejnym członkiem tego najpierwszego rządu był minister sprawiedliwości Franz Gürtner, który to był w rządzie Hitlera, aż do swojej śmierci, od 1941 roku pochodził z DNVP.

Następny minister, Paul Freiherr von Eltz-Rubenach, również był ministrem w rządzie Papena, Schleichera i Hitlera.

Może nie tyle wiedzy o tamtych czasach, co wiedzy o tym, jak wyglądał stan umysłu elity skupionej wokół Hitlera w tamtej czasie.

Wbrew temu wszystkiemu, co się w Niemczech działo i wszelkim wysiłkom Hitlera i jego ludzi nie udało się im zdemontować demokrację do tego stopnia, żeby ludzie nie zagłosowali na kogoś innego.

Żeby wykupić Folkischer Beobachter, bo tę gazetę pierwotnie kupił Dietrich Eckart, mentor Hitlera, można tak powiedzieć.

Hindenburg nie musiał brać udziału w świętach organizowanych przez Hitlera.