Mentionsy

O zdumiewających losach i skomplikowanej tożsamości Gregora von Rezzoriego, o schyłku i rozkładzie monarchii austro-węgierskiej, upadku rodziny i końcu pewnej epoki, a także o tym, skąd się wzięła legenda oraz duch czarniowców, opowiadają Małgorzata Gralińska, która z niemieckiego przełożyła niegdysiejsze śniegi, i Piotr Paziński, dziennikarz i krytyk literacki.

Okazją do naszej rozmowy jest wydany świeżo tom Gregora von Rezzoriego, niegdysiejsze śniegi, tom prozy, a ja mam przyjemność rozmawiać z Małgorzatą Gralińską i jego tłumaczką, tłumaczką też kilku innych wcześniej książek,

Żadne z rodziców von Rezzoriego tak naprawdę nie było stamtąd i to jest też ważne, to będzie ważne też dla jego biografii.

O tożsamości von Rezzoriego.

Ojciec von Rezzoriego dlatego tak kłócił się z własnym ojcem, ponieważ on wierzył w tę ideę wielkoniemiecką, w to, że Austria powinna połączyć się z Rzeszą, wtedy jeszcze drugą Rzeszą i właśnie w tę ideę wierzył.

I jest niesamowita guwernantka, kobieta, która żyje lat 90, która wychowała matkę von Rezzoriego, wychowała jego, zdążyła przeżyć II wojnę światową i mieszkała w Ameryce.

Cassandry, czyli mamki, prawdopodobnie mamki, ponieważ matka von Rezzoriego cały czas zaprzecza temu, że jest ona, że to właśnie ta kobieta wykarmiła jej syna swoim mlekiem.

Niestosowny, zresztą w ogóle ja muszę powiedzieć, że ja von Rezzoriego z pierwszej książki, czyli z pamiątek antysemity nie polubiłem i to nie za antysemity, z którego on się zresztą wypierał i chyba faktycznie się z niego wyleczył, pojednawszy się z ojcem, czy odrzuciwszy raczej ideę ojca, ale raczej to, co mi przeszkadza, to taki dobrotliwy paternalizm, znaczy tam jest jednak cały czas, mam wrażenie, że pisze to człowiek, który o tych

No dobrze, a skoro już się pojawiło nazwisko Paula Celana, to właśnie, bo Paul Celan rocznik XX, czyli sześć lat młodszy od von Rezzoriego, też czerniowicer, zupełnie oczywiście innymi losami, no bo w czasie wojny w getcie czerniowieckim wywieziony na roboty przymusowe, rodzice zamordowani na wschodzie i tak dalej.

Chyba to był jakiś włoski pisarz, który napisał też taki esej zestawiając właśnie von Rezzoriego, Celana i Czorana razem.