Mentionsy

Jeżeli cokolwiek jest nie tak z dzieckiem, to zawsze jest winna matka.

To jest struktura hierarchiczna.

Jak zbudować autorytet u dziecka, nie uciekając się do kar, krzyków i wymuszania posłuszeństwa.

Kiedyś autorytet kojarzył się właśnie z karami, z takim ślepym wymaganiem posłuszeństwa.

No pewnie, skarpio, oczywiście, że ci pomogę, żeby miało to zaufanie, żeby była ta cudowna relacja.

Ja chcę być przyjacielem dziecka.

To jest struktura hierarchiczna.

My w rodzinie między rodzicami a dziećmi zawsze jest relacja pionowa.

Czy możesz powtórzyć to raz jeszcze, bo to jest uderzająca informacja.

My jako kraj, Polska.

Tylko, że no uwaga, to są niewyleczone traumy z dzieciństwa.

98% kobiet i 2% mężczyzn, tak to wygląda.

Jeżeli cokolwiek jest nie tak z dzieckiem, to zawsze jest inna matka.

Po prostu niezależnie od okoliczności i też wymagamy od matek, że ona ma być zawsze uśmiechnięta, pomocna, dobra, wspaniała.

Ona ma być też od kosmetyczki świeżo zrobiona.

To nie jest możliwe, to nie jest do zrobienia.

Coś, co dla mnie jest chyba najgorsze, że ona musi być zawsze stabilna emocjonalnie, czyli spokojna.

Tak, bo jak jest niestabilna, no to jest niewiarygodna jakaś, nie... Nie budzi zaufania.

Uspokój się, nie krzycz, że nasza emocjonalność zawsze była tłumiona.

Ona się strasznie zmieszała.

Taka jesteś autentyczna.

Mamunia się troszeczkę zdenerwowała.

Bo to jest droga do tego, że po prostu tracimy gdzieś tam radość z tego rodzicielstwa.

Tracimy radość i wracamy do wypalenia.

Bo czasami mam wrażenie, rodzice zapominają o tym, że naszym głównym zadaniem jest zapewnienie dziecku bezpieczeństwa.

Nie o to chodzi tylko, żeby nam się wszystko dookoła w życiu podobało, bo w życiu trzeba zaznać i frustracji, i szczęścia.

I też rozmawiałam u mnie z moimi klientkami, ale jak mu zabronię, to on będzie niezadowolony, będzie, ale on będzie płakał, to mu się nie spodoba.

To jest właśnie chyba czasami tak, że rodzice chcą uchronić dzieci przed tym całym złem tego świata.

Ja nawet słyszałam, że byłam w domu, w którym mama, moja koleżanka, powiedziała, tylko nie mów jemu o wojnie, wojna w Ukrainie, tylko nie wymawiaj tego słowa.

Ja się z tym bardzo często spotykam, jak jestem gdzieś w towarzystwie, są dzieci, a gdzieś ten temat się pojawia.

Bo tam, gdzie nie ma lęku, tam nie ma odwagi, tam, gdzie nie ma frustracji, tam nie ma szczęścia.

Działy się trudne rzeczy dookoła.

A wróćmy do tego systemu bycia przyjacielem dla własnego dziecka.

Ale tam ktoś czuwa.

Ale tam ktoś czuwa.

Ale to jest moja beztroska.

Ja się świetnie czuję, będąc właśnie w tej roli dziecka.

Mama jest tylko jedna.

O tym decyduje mama.

I dziecko czeka.

Ja chciałam być najlepsza.

Ja chciałam mu wszystko dać, on ma najdroższe ciuchy, ma najdroższe te wszystkie konsole, gry, wszystko ma.

Najczęściej rodzice uważają, że dziecko nie słucha, bo nie sprząta.

Ja bym sprzątanie odpuściła.

A zwłaszcza matka.

Ta relacja z matką jest szczególna.

Samotek go nie wie, trzeba mu to powiedzieć, bo to jest dziecko, ono się uczy świata.

Przypomniała mi się taka dygresja, przypomniało mi się to, co zawsze mówiła moja mama.

Jest jeszcze taka niezbyt sympatyczna.

O tym decyduje tata.

Mamy takie zjawisko P.D.N.A.R.

Się zaczyna.

Tak się zmieniła się nazwa.

To jest nazwa taka dosyć twarda, ale bliskościowa postawa.

To jest fajna bardzo nazwa.

Robienie, nadskakiwanie dziecku, nadskakiwanie dziecku, żeby ono tylko nie poczuło najmniejszego stresu, to się nie da.

No i tu już granica.

No musi to robić, bo no tych granic nie zna.

Ale teraz, kiedy wchodzimy w bezstresowość i w to, że dziecko jest najważniejsze i w to, że jestem przyjacielem dziecka.

To są kluczowe słowa.

Kluczowe słowa, bez których, no ja moją córkę tak wychowywałam, ale dzień dobry i dziękuję, to jest podstawa.

Przesuwa się norma.

Ja mówię, ale to nie jest kwestia powiedzenia.

Okazało się przecież, że ona bije w domu ojca i matka.

Cztery lata.

Jeżeli wy w domu będziecie mieć takie zachowanie na nie pozwalać, to dziecko to zachowanie przeniesie na świat, bo ono będzie uważało, że świat tak wygląda.

I tutaj uwaga.

Mówimy o tych sytuacjach bicia dziecka.

Bicia dziecka, kiedy bij rodzica.

I to jest dopiero początek procesu, bo teraz sprawa numer dwa.

I nie rozumie dlaczego matka go nie słucha.

O odmowę słodycza.

Aha, dobra, jedziemy dobrze, a potem jak wysiądziemy, to wchodzimy do szatni, daję ci buziacz, aha, dobra.

I co jest ciekawe, przychodzi babcia z drożdżówkami, a...

Do worka cyk, oddaje mamie worek i mama wyciąga z tego worka, kiedy trzeba.

To się wszystko da zrobić, tylko nie na zasadzie partnerskiej czy przyjacielskiej, bo dziecko jest na to za małe, ono tego nie ogarnia.

Jeżeli nauczymy, że reagujemy na każdy płacz, no to dziecko będzie, dziecko uzna, że jak czegoś chce, a mama tak nie za bardzo chce, to trzeba tak zapłakać, to mama da.

One nie rodzą się tabula rasa, czysta kartka, my ją zapisujemy, ha ha ha ha ha.

Syrop klonowy, ale siemię lniane, wiesz, bo to mi na mózg dobrze zadziała.

O zgryz krzywy, dobra, ten, ortodonta.

Wgrywamy doświadczenia takie życiowe, takie genetyczne, emocjonalne ono ma.

Dwa latka.

Czyli na przykład sama koszulka.

Tak, sama koszulka.

To już jest dobrze, już jest progresja.

Mamy dzisiaj bardzo ładne domy, drogie sprzęty, więc folia malarska czasami bardzo się przyda.

Wychodzimy na bardzo krótki spacer, taki 10-15 minut, żeby tylko dziecko się przewietrzyło w tą spowrotę dookoła komina.

Lub na podróż gdzieś tam pielucha.

Wszystkie siku normalnie są do nocniczka, kupeczka do nocniczka.

Nie, no po prostu, no wiadomo, po kimś to ma, haha.

No i wraca wtedy pielucha.

To dziecko wraca.

To zależy od dziecka.

Ja bym oddzieliła.

I dajmy sobie czas, dajmy sobie jeszcze trochę na to odpieluchowanie nocne do piątego roku życia.

Oczywiście musi być stabilny, bezpieczny, nóżki muszą być troszkę wyżej, kolanka troszkę wyżej niż pupa.

To jest bezpieczeństwo dla dziecka.

Ależ ono wcale nie... Jeżeli chce powiedzieć, to jest komunikacja niewerbalna.

Kiedy dziecko już umie, można to zrobić, ale też wcale nie trzeba.

Mariolu, życz mi powodzenia.

Ależ ja ci życzę powodzenia.

To się wszystko naprawdę da zrobić, tylko moim zdaniem najważniejsze to jest twoje nastawienie mentalne, psychiczne, twoja rezerwa czasowa.

A jeżeli ty jesteś niespokojna, niepewna tego, a może to nie czas, a może nie jest gotowy, a może ja źle robię, a może krzywdę robię, a może się źle zabrałam, a może ja...

To dziecko też się w tym wszystkim gubi i wracamy do punktu wyjścia.

I wzajemnie, Alicja.

Jestem przeszczęśliwa, że mogłam się podzielić tym wszystkim, co mi w duszy gra.