Mentionsy

Słuchajcie, to był Heban, duży, czarny pies, wyglądający jak wilk, te żółte oczy, szpiczaste uszy, puchata kita, czarny i tak dalej.

Heban był takim psem jak Morris, czyli zaraz powiem jakim, indywidualista.

I Heban, mimo że był tam od szczyniaka, był wspaniale traktowany, kochany przez moich dziadków, moją babcię szczególnie, no to był pies, który gryzł i gryzł poważnie.

I mnie, ja byłam pogryziona tak poważniej trzy razy do czwartego roku życia przez Chebana.

Było wiadomo, że Heban nie znosi dotyku.

Nie wolno dotykać Hebana.

Heban żyje na swoich zasadach.

Ja przytulam tego Amika, głaszczę, go przytulam i tak sobie myślę, kurczę, temu Hebanowi musi być strasznie smutno, że nikt go nie przytula.

No i idę i mówię, Heban, kocham cię i go przytulam.

Nie chciałam wyjść, nie chciałam się przyznać, co się stało, żeby dziadkowie nie byli źli na Hebana, bo ja wtedy wiedziałam, że przecież nie wolno go dotykać.

Nigdy więcej nie dotknęłam, a Heban żył chyba 17 lat.

Drugie głaśnięcie, zaczynasz się zastanawiać, Heban sztywnieje.

No i to był pies dla mnie w moim mniemaniu troszeczkę taki jak Heban, tylko że gorszy ze względu na to, że miał trudne życie.

Heban miał u moich dziadków bardzo dobre życie od szczeniaka, a mimo wszystko, nie?

Heban chyba myślał, że ona się schyla do niego albo uznał, że chce zjeść tego ogórka.