Mentionsy

Teatr Polskiego Radia Tirso de Molina Zielony Gil W tłumaczeniu Juliana Tuwima Adaptacja i reżyseria Tadeusz Kabicz Oto Madryt, Donio, Diano i nareszcie kres podróży.

Lecz jego ojciec, Don Andres, sprzeciwia się małżeństwu z ubogą szlachcianką i wysyła syna do Madrytu pod zmienionym nazwiskiem Don Gil de Albornoz, co ma uchronić kawalera przed zemstą porzuconej Diany.

Don Gil.

Marzyłem, że ostatnie lata naszego życia, bośmy już starcy obydwaj, osłodzone będą związkiem małżeńskim naszych dzieci, ale skoro lekko myślność Don Martina udarmniła te plany, ty zaś, seniorze Don Gil, przybyłeś tu, aby go zastąpić.

Don Gil.

Don Gil.

Don Gil.

Don Gil.

Don Gil.

Ale sądząc znów po głosie, jest samiczką ten Don Gil.

Jeszcze tego samego wieczoru moja pani jako Don Gil wraz z Carmanchelem udaje się do ogrodu książęcego, gdzie spotyka Donię Ines w towarzystwie Don Ricarda i jej przyjaciółki Clary.

Czy nie zna wasza miłość przypadkowo ziomka swego Dona Gila, co też przybył do Madrytu?

Don Gil?

Don Gil.

Don Giltować pan?

Dziwnym trafem Donia Ines z miejsca zakochuje się w zielonym gilu.

O, Don Gil, Don Gil, Gilito, szmaragdowy, diamentowy, krew uderza mi do głowy, serce na twój widok mdleje.

Don Ricardo, zazdrosny o Donie Ines, wyzywa Dianę Gila na pojedynek.

Dongil jest uroczy, cudowny, rozkoszny, pełen wdzięku, dowcipu, uprzejmości, dobroci.

Sama mi przed chwilą powiedziałaś, żeś widziała Don Gila.

A do tego, że Don Gil stoi przed tobą.

Don Gil?

Don Gil?

Tak jest, Don Gil.

Don Gil z Wajadolidu.

I Don Gil?

I Don Gil.

Jeden tylko jest Don Gil.

Gil jednak zniknął, ponieważ Donia Diana wynajęła dom obok Doni Ines.

Elvira, która jest łudząco podobna do Dona Gila, natychmiast zyskuje sympatię Doni Ines, o czym zaraz opowiemy.

Inez jest zazdrosna o znajomość Elwiry z Don Gilem, dlatego moja pani opowiada Inez nieco podkolorowaną wersję własnych przeżyć.

Fikcyjny Don Miguel, czyli Don Martin, porzuciwszy fikcyjną Elvire, czyli Dianę, stara się teraz zdobyć Donie Ines wraz z posagiem, podszywając się pod Don Gila, któremu wykradł list polecający.

Połączeni z dradą Miguela, czyli Don Martina, fałszywego Gila, Don Gil prawdziwy, czyli Diana, i Elvira, czyli Diana, przybyli do Madrytu.

Niestety, zielony Gil, czyli Diana, zakochał się w Elwirze, czyli Dianie, lecz bez wzajemności z jej strony, ponieważ ona jest zakochana w fałszywym Gilu, czyli Don Martinie.

Ja zaś jestem Quintana, pierwszy sługa Diany Gila Elviry i oto spotykam się z Don Martinem Gillem i wręczam mu list od mojej pani.

Ona opowiadała ci niestworzonych bajek o jakimś Miguelu de Ribera, o swoim romansie z nim, o liście wykradzionym Don Gilowi, a ty wszystkiemu wierzysz.

Don Gil, za którego chcesz mnie wydać, jest oszustem i związany jest z inną kobietą.

Prawdziwym natomiast Don Gilem, o którym pisał ci twój przyjaciel, jest ten z ogrodu, ten w zielonym stroju.

Ojcze, Don Gil de Albornoz.

Oto jest Don Gil prawdziwy.

Jako zielony Dongil informuje Karamanchella, że spędziła noc w ramionach Elwiry, czyli swoich, i wręcza mu list do niej, czyli do siebie.

Więc Dongil bywa u Elwiry.

Może nią była, a Dongil wziął i poszlakował.

Więc Don Gil nudzi się ze mną?

Nie, Dongila, masz przed sobą.

Caramanchel postanawia donieść arcybiskupowi o rozmnożeniu się gilów.