Mentionsy

Do Wenecji, sławnego na cały świat włoskiego miasta handlowego, zjechał pewnego pięknego wieczoru młody niemiecki kupiec, wesoły i zawadiacki Frant imieniem Reichardt.

Wyjątkiem był jedynie hiszpański kapitan, który wprawdzie brał udział we wszystkich dzikich wyczynach bandy, do której młody Reichardt przystał, najczęściej jednak nie odzywał się ani słowem, a w rysach jego ponurego oblicza wyczytać można było ogromny niepokój.

Niezależnie od tego, i mimo że młody Reichardt nie pozwalał się już tak nabierać jak w dniu swego przybycia do Wenecji,

spytał Reichardt.

Drogi panie, powiedział na to Reichardt, jeśli nie weźmiesz mi tego za złe, to chciałbym ci z żalem wyznać, że już wielokrotnie tu w Wenecji zostałem haniebnie okpiony.

Ach, zostawmy to, powiedział Reichardt uprzejmie.

Hiszpan jednak pożegnał się szybko, nie zamierzając uczestniczyć w wystawnej uczcie, jaką Reichardt mimo późnej godziny nocnej kazał przygotować, zapłaciwszy za nią z góry.

Gdy Reichardt przyjrzał się jej dokładniej, rozpoznał w niej flakonik z diabełkiem i rzekł.

Choć Reichardt z całych sił zatykał otwór buteleczki, to jednak licho wypełzło między jego kciukiem a korkiem posmarowanym smołą i przemieniło się w wielkiego czarnego potwora, który ochydnie tańczył, szeleszcząc przy tym skrzydłami nietoperza.

Zaledwie jednak Reichardt włożył rękę do szafki, a już buteleszka z diabełkiem tkwiła mu między palcami.

że młody Reichardt przeraził się ogromnie.

Reichardt polecił diabełkowi popisać się kilkoma przyzwoitymi sztuczkami kuglarskimi i pokazał flakonik zdumionej kurtyzanie, przypominając, że taki właśnie kiedyś rzuciła do wody i że on posiada jego różne odmiany.

Wobec tego Reichardt chciał wyciągnąć z kieszeni pokwitowanie, ale znalazł w niej tylko pustą, niezapisaną kartkę.

Po kilku dniach bezczynnego wałęsania się, Reichardt uświadomił sobie, że w ten sposób pieniądze całkowicie mu się rozejdą i że wobec tego musi na razie przekształcić się z kupca wędrownego handlarza.

Reichardt spojrzał tam przerażony i dopiero teraz spostrzegł, że wraz z innymi puszkami...

Mili oni jednak wstręt do paskudnego czarnego stwora, o którego pożytku Reichardt nie chciał im nic określonego powiedzieć.

Dziarski Reichardt został niezwłocznie wcielony do jednego z oddziałów dzielnych chówców i przez jakiś czas żył w obozie wesoło przy winie i śpiewie, o ile pozwalał mu na to jego wielki wewnętrzny niepokój z powodu diabełka, a także złych snów, które go prześladowały co noc.

Reichardt pomyślał.

Poczekł, gdy szukał jej w trawie, Reichardt zawołał – chodźże tutaj, ona znów jest w mojej kieszeni.

Kapitan nie robił trudności z włączeniem do swego oddziału smukłego, dobrze zbudowanego młodziana, jakim był Reichardt.

Reichardt klnąc opuścił towarzystwo i ciemną nocą wracał do swego namiotu.

Kolega, który również przegrał swoje pieniądze, ale był trzeźwiejszy od Reicharda, ujął go pod ramię, zapytał po drodze, czy Reichardt ma w namiocie zapasowe naboje.

Nie, zawołał Reichardt z pasją.

Psiachrew, to byłoby głupio, przeklinał Reichardt.

No to w porządku, myślał Reichardt.

I Reichardt zaczął odsypiać swoje pijaństwo.

Reichardt natychmiast otrząsnął się ze snu.

Tylko pięć halerzy, odpowiedział Reichardt markotnie.

Podał mu naboje przez otwór w namiocie, Reichardt dał mu w zamian pieniądze, po czym wolny od trwogi spał spokojnie do rana.

Reichardt ze swymi pięcioma nabojami przetrwał ją szczęśliwie.

Reichardt, pełen lęku, zaczął szukać w swojej ładownicy i rozwinąwszy z papieru pierwszy z brzegu nabój, od razu znalazł w swym ręku wąską flaszeczkę ze straszliwym sługą.

Reichardt pospiesznie uczynił zadość temu życzeniu, a uradowany żołnierz pobiegł do kantyny.

Ale biedny Reichardt

Nagle po skalistym gruncie rozległo się potężne stąpanie kopyt końskich i w miejscu, gdzie siedział Reichardt, pojawił się na wielkim, czarnym, dziko wyglądającym rumaku ogromny mężczyzna o bardzo szpetnym obliczu, cały w krwisto-czerwonym, wspaniałym stroju.

Ach, nie, raczej zbyt tanio, odparł Reichardt cichym, zalęknionym głosem.

Dlatego i Reichardt w swej ponurej rozpaczy zdecydował się posłuchać rady straszliwego jeźdźca.

W tej sytuacji Reichardt był raczej skłonny do pośpiechu niż do zatrzymywania się, ale wierny wskazówkom jeźdźca nie uległ pokusie i był zdecydowany nie zrywać własnowolnie tej wątłej niteczki, jaka go jeszcze wiązała ze światłem i nadzieją.

— zapytał Reichardt pełen nadziei.

Więc na litość boską zawołał Reichardt z żarliwym błaganiem.

Te czary wcale nie były potrzebne, rzekł Reichardt i opowiedział, jak to książę już z własnej woli wybija nie tylko pół chalerzówki, ale nawet monetę o wartości jednej trzeciej chalerza.