Mentionsy

Stacja Dywagacja
Stacja Dywagacja
07.05.2025 05:00

47. Słowiańskie potwory: pragmatyczne nie romantyczne

W drugim odcinku naszej podróży przez słowiańską mitologię schodzimy do świata strachu, świata istot, które spędzały sen z powiek naszym przodkom. Biesy (po tak kiedyś nazywano potwory) to nie tylko "straszaki" opowiadane przy ognisku, ale także ważny element edukacyjny, wyjaśniający różne zjawiska otaczające ludzi. I sposób (czasem okrutny!) na regulowanie różnych społecznych konfliktów i traumatycznych emocji. A do czego może doprowadzić wiara, że Mamuny podmieniły nasze dziecko na swoje?

Zainspirowani książką Jakuba Bobrowskiego i Mateusza Wrony „Mitologia słowiańska”, opowiemy Wam o tym, czego bali się dawni Słowianie, jak próbowali chronić się przed złymi mocami i dlaczego te wierzenia wciąż w nas rezonują. Dowiecie się, kim była południca, wąpierz czy wiły i dlaczego lepiej było nie wracać nocą przez las. Będzie też kilka dygresji o tym, jak Andrzej Sapkowski przedstawiał biesy i czy zawsze zgadzało się to z tym, w co wierzyli Słowianie. 

Zapraszamy do niezwykłego świata słowiańskich potworów!


Słowiańskie potwory

Skrzaty i kikimory

Południca

Wąpierz czyli wampir, martwiec albo upiór

Strzyga

Wodnik czyli utopiec

Wiedźma

Płanetnik

Wiły czyli rusałki

Mamuny

Leszy

Wilkołak

Rola potworów


Warto przeczytać/zobaczyć:Mitologia Słowiańska (Jakub Bobrowski, Mateusz Wrona)

Wykład o Polanach: ⁠https://youtu.be/hmzUqXBmSPc⁠


YouTube: ⁠⁠⁠⁠⁠⁠https://www.youtube.com/@stacjadywagacja⁠⁠⁠⁠⁠⁠

Inne platformy: ⁠⁠⁠⁠⁠⁠https://stacjadywagacja.pl⁠⁠⁠⁠⁠⁠

FB: ⁠⁠⁠⁠⁠⁠https://www.facebook.com/stacjadywagacja⁠⁠⁠⁠⁠⁠

Insta: ⁠⁠⁠⁠⁠⁠https://www.instagram.com/stacja.dywagacja⁠⁠⁠⁠⁠⁠

Prowadzący: Michał Sławiński i Michał PlichtaGrafika: Agnieszka Kosiec-Plichta (⁠⁠⁠⁠⁠⁠https://agakosiec.com⁠⁠⁠⁠⁠⁠)

Szukaj w treści odcinka

Znaleziono 13 wyników dla "Wilkołak"

Więc postać, która od razu przychodzi do głowy i która też była w wierzeniach tych dawnych Słowian, to Wilkołak.

Co odróżnia ją trochę od tych pozostałych postaci, to to, że wilkołakiem był ktoś żywy, nie tak jak we wszystkich... Po śmierci, że się zmieniał.

Tak, że się zmieniał po śmierci, tylko tu był ktoś żywy, który stawał się tym wilkołakiem pod wpływem albo klątwy przez kogoś rzuconej, albo jakiegoś grzechu bardzo dużego.

Czyli oni sobie tak to tłumaczyli, że jak ktoś jest wilkołakiem, to może być ktoś zły po prostu, kto wykonał coś złego w swoim życiu.

Że to często nie wynikało z tego, że ktoś coś zrobił, tylko że komuś coś zrobił ten wilkołak.

No, Wilkołak to była taka osoba, która się zamienia w wilka.

Postać, która się tam gdzieś zamienia, ale w duszy jest dobra raczej, tylko się staje tym wilkołakiem, trochę nie chce nim być.

No nie, dawni Słowianie wierzyli, że wilkołak to jest ktoś, taka brutalna, zwierzęca postać, która po prostu tam rozszarpuje swoje ofiary.

No dobra, ale to po prostu w starożytnej Grecji ten mit czy legenda o wilkołaku powstała wcześniej?

Przypisywano mu różne złe cechy, więc ten wilkołak też być może z tego się wziął.

To nie tylko ten wilkołak ma jakieś tam swoje odpowiedniki.

Taka trochę autokontrola, nie wiem jak to nazwać w ramach danej społeczności, zawsze można było kogoś oskarżyć o to, że jest wilkołakiem i go wyeliminować.

Czyli zanim się pojawiły polowania na czarownicę, to były polowania na wilkołaki.