Mentionsy

Dobry wieczór Państwu, chociaż nie wiem, w sumie dzień dobry, bo jeszcze popołudnie jest, ale będziemy już zaczynać dzisiejszy pokaz, pokaz zamknięcia retrospektywy Quentina Dupieux.

I w naszym wspólnym gronie, wszystkich na tej sali, postaramy się trochę pogadać o tym, co Quentin Dupieux chciał powiedzieć przez ten swój manifest o współczesności.

A Quentin Dupieux zdecydowanie kimś takim jest.

Mam nadzieję, że to się nie przerodzi do dyskusji o Emily Perez, bo chodzi o to, że tam jest tyle pięter, że to nadaje się na niezły komediowy scenariusz Quentina Dupieux.

To jest tak trochę jakby Quentin Dupieux zrobił ten mem.

I zastanawiam się co ten film nam o tym mówi, bo moim zdaniem on trochę... Quentin Dupieux w pewnym sensie stara się dać taką radę wszystkim aktorom, wszystkim ludziom z telewizji, z kina, którzy chcą mieć coś do powiedzenia też zwykłym ludziom poza własnymi kwestiami, że przestańcie, w sensie jakby oni nie chcą was słuchać, mają innych ludzi do słuchania.

Nie wiem czy w każdym filmie Dupieux jest jakiś żart z Quentina Tarantino, ale znowu jest tutaj.

Dla mnie to też było pierwsze spotkanie w ogóle z Quentinem Dupieux.

A w poziomie tego filmu Quentina Dupieux, nie wiem jak to inaczej nazwać, jest z kolei właśnie początkującym aktorem, który chciałby się zbratać, solidaryzować z bardziej znanymi kolegami, prosi ich o numer telefonu.

Cieszę się też, że już kończymy, bo było z tym bardzo dużo pracy i w pewnym momencie nawet liczyłem, że Quentin Dupieux coś zrobi niekomfortowego, trzeba go będzie skancelować i się retrospektywa nie odbędzie.