Mentionsy

Ostatnie zdania prozy Krasnohorkaja w powieści Melancholia sprzeciwu w przekładzie Elżbiety Sobolewskiej są zdaniami, które obwieszczają kres wszystkiego.

Myślę o Tadeuszu Sobolewskim, który w połowie lat 80. zrecenzował czułe słówka Jamesa Lee Brooksa dla pisma film, jednocześnie broniąc niejako melodramatu jako formuły, która pozwala dotknąć czegoś bardzo głębokiego.

Mianowicie tutaj, wtedy nie znałem jeszcze po prostu tego tekstu Sobolewskiego, a chcę wam przeczytać jego fragmenty, ponieważ w pewnym sensie to jest niezwykłe, ale pisząc o czułych słówkach Sobolewski dotknął istoty kina i istoty melodramatu i myślę, że tutaj niejedno zdanie można też odnieść do kina Younga i z tym chciałbym was zostawić.

Sobolewski pisze tak, to będą wyimki, fragmenty większego tekstu.

Jeśli, to już ja, Michał Oleszczyk, jeśli kinem i uniwersum kina także rządzi prawo sympatii, to może nie jest przypadkiem, że parę lat temu, mówiąc o i raz i dwa, ja powiedziałem o czułych słówkach, nie znając tej recenzji, to pociągnijmy to prawo sympatii właśnie w ten sposób, że słowa piękne Tadeusza Sobolewskiego o tamtym filmie

Wydają mi się niebywale celnym podsumowaniem także i raz i dwa, bo może z wyjątkiem kilku pasusów, to 1 do 1 komentuje także właśnie ten kosmos stworzony przez Edwarda Younga, w którym, powtórzę tutaj za Tadeuszem Sobolewskim, cała ludzka konstelacja zostaje ukazana z miłością i sympatią.

Nie spodziewałem się, przygotowując ten odcinek, że właśnie dojdzie do takiego spotkania, to znaczy tego starego tekstu Sobolewskiego z tym moim wyborem i raz i dwa na najlepszy film ćwierćwiecza, ale trafiłem na ten tekst przypadkowo, przypomniało mi się tamto skojarzenie z czułymi słówkami i pomyślałem, że jest w tym pewna magia, więc chcę was także z tą magią zostawić.