Mentionsy

To znaczy Duch Święty prowadzi do prawdziwego zjednoczenia z Bogiem na drodze modlitwy.

Zjednoczenia z Bogiem, czy wręcz tak jak w pieśni duchowej, posuwa się do stwierdzenia bycia Bogiem przez współuczestnictwo.

I nie mamy do czynienia z tym samym, że stajemy się Bogiem tak samo, jak Bóg jest Bogiem, a jednak jesteśmy zaproszeni do tego udziału w Jego życiu tak bardzo, jak to tylko ze względu na naszą kondycję stworzenia możliwe.

Ta dusza zjednoczona z Bogiem posiada przez uczestnictwo wszystkie te dobra, które Syn Boży posiada z natury.

No i tutaj chyba najmocniej być może wybrzmiewają te wątki kontemplacyjne, że adoracja jest uniżeniem się ducha przed królem chwały i pełnym czci, milczeniem przed Bogiem, który jest zawsze większy.

Tak, te słowa o pełnym czci i milczeniu przed Bogiem to jest właściwie

Chodzi mi o to, że kiedy jesteśmy wychowywani, wprowadzani w relacje z Bogiem, no to jakiś obraz Boga się nam przedstawia, że to jest ktoś, kto jest gdzieś tam, no nie widzimy go, ale on nas słyszy, możemy do niego mówić.

One zawsze w ostateczności jakoś odnosić nas będą do pragnienia bycia z Bogiem, czy pragnienia, jak to zostało tutaj nazwane, Królestwa Bożego, dlatego że nasza wola w naturalny sposób do tego dąży, do tego została stworzona, żeby się zjednoczyć z Bogiem w miłości.

To jest tylko potwierdzenie tego, co mówi święty Jan od krzyża, właśnie, że każda potrzeba, czy każda prośba skierowana do Pana Boga jest odblaskiem tej najgłębszej, najbardziej istotnej tęsknoty, którą nosimy w sercu, czyli właśnie tego, żeby być z Panem Bogiem, żeby móc być z Nim przez całą wieczność, czyli tego, o czym mówi Katechizm, tego Królestwa Bożego, tego prymatu, tej pierwszej prośby, mimo że wydaje mi się, że właśnie bardzo często

W taki sposób będę przeżywał to, że on tej modlitwy nie wysłuchał, więc wydaje mi się, że cały problem modlitwy niewysłuchanej więcej nam mówi o nas samych i o tym, co my, w jaki sposób przeżywamy naszą relację z Panem Bogiem, niż o Panu Bogu.

Mnie jeszcze bawi w ogóle pierwsze zdanie, które brzmi jak oczywista oczywistość, że jest tą formą modlitwy, w której człowiek całkiem bezpośrednio uznaje, iż Bóg jest Bogiem.

A jednak, to tak znowuż żartuję z tą śmiesznością, ale jest to zdanie niesamowicie głębokie, bo tak, gdybyśmy faktycznie uświadomili sobie, co to znaczy, że Bóg jest Bogiem, to w zasadzie jesteśmy w samym sercu adoracji i uwielbienia i o nic innego tam tak naprawdę nie chodzi, tylko że przez całe życie dochodzimy do zrozumienia tego, co to znaczy, że Bóg jest Bogiem.

Jak dziękczynienie, dziękuję za coś, czy prośba, czy wstawiennictwo, proszę o coś, tylko po prostu wynika to z tego doświadczenia tego, że Bóg jest Bogiem i ja jako stworzenie staję przed Nim.

I to, na co zwróciłem też w tym fragmencie uwagę, w tych punktach, że uwielbienie ma coś w sobie ze zdziwienia albo z zachwytu może bardziej niż zdziwienia, chociaż zdziwienie to też nie jest złe słowo w tym kontekście, że ja patrzę się na tego, który jest, na Boga, który jest Bogiem i ja z tego zdziwienia i z tego zachwytu nie jestem w stanie zrobić nic innego, jak właśnie go zacząć uwielbiać.

No i żeby zakończyć wątkiem, który kojarzy się karmelitańsko, mówimy o zjednoczeniu z Bogiem i doświadczeniu komunii.

Tak i pewnie jeszcze nie raz o zjednoczeniu z Bogiem i o dochodzeniu do tego zjednoczenia z Bogiem będziemy rozmawiać, a dzisiejszy artykuł naszego Katechizmu, naszych rozmów o Katechizmie wyczerpaliśmy, dlatego możemy Was wszystkich zaprosić do słuchania naszych kolejnych rozmów.