Mentionsy

A dzisiaj chcielibyśmy pomówić o poznaniu przez miłość i czy przez miłość możemy w ogóle Chrystusa poznawać?

Jeśli wierzymy rzeczywiście w Jezusa Chrystusa,

Natomiast mamy na przykład biblistę, który bada Pismo Święte jako po prostu tekst starożytny, który jakoś został skompilowany, jest w stanie mnóstwo o nim powiedzieć i biblistę, który faktycznie jest przekonany, że Biblia jest tekstem natchnionym, chociaż wie o tych wszystkich procesach, jak tekst biblijny się kształtował i czy oni poznają to Pismo Święte jakoś inaczej, czy oni w inny sposób poznają Chrystusa, którego na kartach Ewangelii tych starożytnych tekstów

Oczywiście kochamy Matkę Bożą, szanujemy podobnie Jana od krzyża, bardzo często się do Niego odwołujemy, co widać chyba, natomiast głosimy Jezusa Chrystusa.

Jest to język bardzo intymny, bardzo nastawiony na osobę Jezusa Chrystusa, a zarazem obiektywny.

Jesteśmy posłani i w ogóle jeśli rozpatrujemy te rzeczy w kategoriach powinienem, muszę, nie muszę, no już mi to wskazuje na to, że tutaj jakby nie ma życia Chrystusa we mnie.

I dzięki tej miłości, którą będę praktykować w codzienności, ja mam w stanie poznać tego Chrystusa, kim On jest naprawdę.

Tutaj się jeszcze otwiera według mnie bardzo ważny wątek, czy ta miłość jest oparta na poczuciu miłości, czy to jest jakaś taka buchająca egzaltacja, to poznanie Chrystusa w miłości, czy to jednak nie jest oparte na uczuciach.

Ja jeszcze wrzuciłbym jeden wątek, który też wydaje mi się bardzo istotny co do poznania Chrystusa przez miłość, który wyłania się chociażby ze świętego Jana od Krzesza czy ze świętego Pawła.

Poznajemy Go w sobie, to znaczy im bardziej naśladujemy Go, tak jak pisze Jan Otkrzyż, że trzeba często rozważać życie Chrystusa, żeby naśladować Go i w każdej sytuacji zachowywać się tak, jak On by się zachowywał, czyli kształtując siebie według tego przykładu, który w Nim znajduje,

Paweł pisze tam dokładnie, my bowiem mamy umysł Chrystusa.

Właśnie w tej przemianie, w owocu tej przemiany, który w sobie widzimy, rozpoznajemy Chrystusa.

Główna teza tego wystąpienia była właśnie taka, że jeśli Twoje dziecko odeszło od Chrystusa, którego w Kościele można znaleźć, to Ty stań się dla niego Chrystusem.

Czyli nie tyle skupiaj się na tym, żeby Jego przyprowadzić i zaciągnąć z powrotem do praktyki i organizacji, tylko Ty skup się na tym, żeby przemienić się w Chrystusa, żeby On w Tobie Chrystusa mógł spotkać i doświadczyć.

Czy ja, kochając Chrystusa i poznając Go przez miłość, czy poznaję właśnie obiektywną prawdę o Nim, czy poznaję wyłącznie jakieś swoje uczucia, jakiś Jego obraz, moje pragnienia?

Wierzę w Chrystusa, kocham Chrystusa, którego nie jestem w stanie do końca uchwycić, a jednocześnie doświadczam w sobie tej miłości, która jakby przekracza to, co wyłącznie ze mnie może się urodzić czy wyłonić.

To jest powiązane też trochę z tym, co powiedziałeś przed chwilą, że widzisz w sobie miłość, cnoty, że Chrystus żyje, wręcz umysł Chrystusa i to wręcz był główny, jeden z głównych argumentów w walce z arianizmem.

Mówi, że Kościół powinien mieć umysł Chrystusa, skoro on jest jego głową.

Tam jest też taka trochę mistrzowska gra słów, gdzie wiadomo jakie konotacje miał ten termin logos, że to jest to co Ty mówisz, ten umysł Chrystusa.

Jeżeli to jest umysł Chrystusa, który ja widzę, to też widać w tym miłość, nie z tego świata.

Dlatego nasze świadectwo, świadectwo życia zaczyna się od umiłowania Chrystusa.