Mentionsy

W pierwszym dniu mówimy o tęsknocie, opierając się właśnie o Jana Odkrzyża, o pieśń duchową, głównie będziemy sobie omawiać pieśń duchową.

Po pierwsze, co Jan Odkrzyża ma na myśli, kiedy mówi początek, bo to nie jest początek rozumiany jako, nie wiem, katecheza dzieci w podstawówce czy bierzmowanych, gdzie uczymy pewnych podstawowych form, wdrażamy w jakieś praktyki religijne, uczymy modlitwy.

Dla Jan Odkrzyża początek to jest w zasadzie początek tej już zdecydowanej intensywnej drogi, gdzie ja cały się oddaję poszukiwaniu umiłowanego.

Nawet to intensywne poszukiwanie właśnie w tym sensie, o którym pisze Jan Odkrzyża, również dla osoby nieochrzczonej jest możliwe.

To jeszcze taka uwaga w ogóle do lektury Jana Odkrzyża, zwłaszcza może do pieśni duchowej.

Czasami trudno rozróżnić, co mówi Jan Odkrzyża jako ten zewnętrzny obserwator, a co mówi z perspektywy tej osoby, która jest na danym etapie, no niejako wchodząc z jej sytuacji, mówiąc z jej perspektywy.

Gdyby tego wprowadzenia nie przeczytać, to faktycznie Jan Odkrzyża jest sadystą.

Bo czytając drogę na górę Karmelu, zwłaszcza może pierwszy raz, czy bez jakiegoś szerokiego kontekstu Jana Odkrzyża, człowiek może nabrać przekonania, że chodzi po prostu o to zaciśnięcie zębów, wyrzeczenie się wszystkiego, zamknięcie w jaskini i że wtedy dopiero życie duchowe jest możliwe.

A Jan Odkrzyża pokazuje, że to jest możliwe tylko o tyle, o ile już wcześniej jest ta miłość, która do tego uzdalnia.

O kierownictwie duchowym to jest bardzo dobra książka, natomiast na temat ascezy u Jana Odkrzyża, on tam pisze takie genialne słowa, że prawdziwa asceza zakłada pewien stopień mistyki, czyli właśnie to co Jan mówi, czyli to rozpalenie miłością.

No właśnie, bardzo chciałbym uniknąć tego stwierdzenia, że jeśli ktoś w taki wyraźny sposób nie poszukuje Boga, korzystając z tekstów Jana Odkrzyża i duchowości karmelitańskiej, no to, że tego poszukiwania Boga i tej tęsknoty zupełnie w nim nie ma.