Mentionsy

Myśmy tak siedli na tych schodach, zaczęliśmy jeść tego obwarzanka, coś żeśmy tam gadali, no i idzie jakaś pani i zaczęła nas krzyczeć, dlaczego my śmiemy siedzieć tyłem do Pana Jezusa na schodach.

I to było fajne, bo myśmy się z tym chłopakiem zaczęli później śmiać i to była taka solidarność, że ktoś nas, brzydko mówiąc, opieprzył wspólnie za to, żeśmy sobie jedli obwarzanka na schodach tyłem do Pana Jezusa.

Więc jak człowiek ma problem z taką drobnostką, żeby uwierzyć drugiemu człowiekowi w tak prostą rzecz, w której sobie można wyobrazić, że to się nic nie stanie, to idzie tam dopiero do jakiejś takiej wiary w to, co my głosimy, czyli w to, że Jezus Chrystus zmartwychwstał i że Bóg kocha jeszcze ten świat.

To znaczy, że ja mam swoją praktykę duchową i ja realizuję moją miłość do Pana Jezusa, a ten drugi człowiek staje się środkiem, gdzie sama ta osoba tak naprawdę znika z mojej perspektywy.

Chodzi mi nie o nią, tylko o Pana Jezusa.

Czy chodzi bardziej o to, żeby widzieć w tym człowieku cierpiącego Jezusa, czy bardziej, żeby patrzeć na niego tak, jak Jezus patrzył na cierpiące osoby?

Jezus, który nie widział w nich Jezusa, tylko widział właśnie tego konkretnego cierpiącego człowieka.

Ja nie mam tak, żeby każdy człowiek, który przyjdzie i ze mną rozmawia, to ja mówię, o fajnie, Panie Jezu, że jesteś.

Ale to absolutnie nie jest tak, że człowiek może to wymyślić, że tak, a teraz przyjdzie Pan, to ja będę widział tam Pana Jezusa.

W jaki sposób chronić się przed tym zobojętnieniem, przed tym wewnętrznym skamienieniem, które znowu jest mechanizmem, który jest tak bardzo naturalny, który pozwala ochronić się przed jakimś dyskomfortem czy koniecznością zrobienia czegoś, co jest nieprzyjemne, ale jednak jest czymś głęboko odległym od tego kierunku, który wskazuje Jezus.