Mentionsy

Naprzeciw miejsca, gdzie siedziała, sfrunęła na śnieg duża wrona.

A Wrona kiwnęła w zamyśleniu głową i powiedziała.

– Spokojnie, spokojnie – powiedziała Wrona.

– Tak, posłuchaj – powiedziała Wrona.

— Gdybym to ja się go nauczyła... — Nic nie szkodzi — rzekła wrona.

– Możesz mi wierzyć, że każde słowo, które mówię, jest prawdą – dodała wrona.

Narzeczona naturalnie była także wroną, gdyż swój ciągnie do swego, czyli wrona do wrony.

— Tak, tak — powiedziała wrona — wszystko, co mówię, to święta prawda.

Ja sam tam byłem, aby się im przyjrzeć – dodała wrona.

— Ej, cierpliwość — powiedziała wrona.

To niemożliwe, powiedziała wrona.

— Tak, skrzypiały porządnie — powiedziała wrona.

— To łatwo powiedzieć — odrzekła Wrona.

— Czekaj na mnie przy sztachetkach — powiedziała Wrona i pokiwała głową.

Dopiero kiedy nadszedł wieczór, Wrona powróciła.

Kiedy w pałacu jedne za drugimi pogasły światła, wrona zaprowadziła małą Gerdę do tylnych drzwi, które były uchylone.

Po środku, na podłodze, stała oswojona wrona.

– Mój narzeczony opowiadał mi tyle dobrego o pani, miła panieneczko – powiedziała oswojona wrona.

To są tylko sny, powiedziała wrona.

To się samo przejść się rozumie, wtrąciła druga wrona.

Leśna wrona, która właśnie pobrała się z oswojoną, odprowadziła Gerdę o trzy mile.

Druga wrona stała we wrotach i biła skrzydłami.

I wrona także.

Potem i wrona musiała się pożegnać i to było najcięższe rozstanie.

– A wrona?

– Wrona umarła – odpowiedziała dziewczynka.