Mentionsy

Kiedy w pałacu jedne za drugimi pogasły światła, wrona zaprowadziła małą Gerdę do tylnych drzwi, które były uchylone.

Kręciła głową na wszystkie strony i patrzała na Gerdę, która dygnęła tak, jak ją uczyła babcia.

Leśna wrona, która właśnie pobrała się z oswojoną, odprowadziła Gerdę o trzy mile.

I wyciągnęli małą gerdę z karety.

Objęła ramieniem małą Gerdę i powiedziała – Nie powinni cię zabijać, dopóki się na ciebie nie pogniewam.

Biedne zwierzę kopało dolnymi nogami, a mała rozbójniczka śmiała się i wciągnęła Gerdę do łóżka.

Zaraz rozebrała małą Gerdę, zdjęła z niej rękawice i buciki, aby nie było jej za gorąco.

Potem Finka uniosła małą Gerdę, posadziła ją na grzbiecie Rena, a Ren popędził jak tylko mógł najprędzej.

Tam posadził Gerdę, pocałował ją w usta, a wielkie jasne łzy popłynęły z oczu po policzkach zwierzęcia.

Poznał Gerdę i zawołał radośnie.

Poznała od razu Gerdę i Gerda ją również poznała.