Mentionsy

Ratmistrz Jasiński przed muchą umyka, a szablą ją, szelme, szablą, panie Marcyjanie, nie czapą, ale szablą.

Rotmistrz Marcyjan Jasiński odwrócił się i zobaczył dwóch braci Nurzyńskich z lubelskiego pospolitego ruszenia.

Stali przed panem Marcyjanem i zaśmiewali się ze swojego żartu o szabli i musze.

Śmieli się beztrosko, bo nie widzieli w tym żarcie nic, co by mogło urazić pana Marcyjana.

I być może, że jeszcze wczoraj pan Marcyjan śmiałby się razem z nimi, ale dziś poczuł taką złość, jakby nie krew miał w żyłach, ale płomienie, a w głowie szumiało mu, jakby mu ktoś tam wstawił sagan parującej kapusty.

– wrzasnął pan Marcyjan Jasiński wielkim głosem.

Czyżby to był łagodny pan Marcyjan?

wołał pan Marcyjan Jasiński i nagle wyciągnął szable z pochwy z takim impetem, aż świsnęło powietrze.

I dwie szable zabłysły nad głową pana Marcyjana.

Pan Marcyjan nigdy nie był tchórzem, choć zawsze mierziły go bitki o byle co.

Raz po raz uderzało ostrze o ostrze, raz po raz pan Marcyjan odparowywał ciosy, by samemu cios zadać.

Przelewały się przez dygocący pomostek, a na brzegu koło pomostku krzyżowali szable bracia Nurzyńscy i pan Marcyjan Jasiński.

Nurzyńscy, panie Marcyjanie!

Hrimbuszcze, pulsa poprzecinam, huczał przekrzykując gwar i wiatr pan Marcyjan.

Ogłoś, pan, pardon, panie Marcyjanie.

Nie pardon, ale od razu, wrzasnął pan Marcyjan i zamachnął się szablą z wielką siłą.

A nad Nurzyńskim stał pan Marcyjan z opuszczoną głową i wzdychał.

Wreszcie pan Marcyjan podniósł na Nurzyńskiego zamglony wzrok i powiedział.

Ale wiatr ucichł i koniec awantury, uśmiechnął się stateczny pan Bukraba i zawrócił ku namiotom, za nim zaś pancerni rejtarze, piechotni, zagończycy i bracia nużyńscy z panem Marcyjanem, wspierając się o siebie ramionami.