Mentionsy

O dzielnym dżigicie Żirensze i mądrej Karaszasz.

Zwali ją Karaszasz.

Żirensze od razu pojął, co Karaszasz miała na myśli i zwrócił konie na prawo.

Jurta ta należała do rodziców Karaszasz.

Stara matka Karaszasz wyszła gościom naprzeciw i zaprosiła ich do środka.

Wróci Karaszasz, to ogień rozniece — mówi stara matka.

Weszła wkrótce Karaszasz z koszem kiziaku na plecach.

Żirensze pyta Karaszasz.

Odparła Karaszasz, a goście aż cmoknęli z podziwu nad mądrością dziewczyny.

Stara matka od ogniska wstaje i pyta Karaszasz.

Na to Karaszasz.

Nikt nie pojął słów Karaszasz, tylko jeden Żirensze.

Przyszedł ojciec Karaszasz, zobaczył w swojej jurcie obcych dżigitów, pobiegł do Baja.

Poszedł ojciec Karaszasz z niczym.

Tak sprawdziły się słowa Karaszasz.

Żirensze podczas wieczerzy siedział naprzeciw Karaszasz i oczu od niej nie mógł oderwać.

Karaszasz oczy spuściła, bo zrozumiała, że jego ruch znaczy kocham.

Karaszasz uśmiechnęła się tajnie, bo zrozumiała, o co pytał Żirensze, czy jej ojciec każe sobie za nią dać wykup bogaty, tyle bydła, ile ma włosów na głowie.

Karaszasz dłonią pogładziła runo skóry baraniej leżącej pod nią na klepisku.

Oto Karaszasz mówiła mu tym znakiem,

Wtedy Karaszasz pożałowała młodego dżigita, odwróciła skórę baraniom gładką stroną do góry i pogładziła ją palcami.

Karaszasz mówiła mu, ojciec odda mnie za darmo, gdy zechcę.

Ojciec Karaszasz przez cały czas śledził niepostrzeżenie tajną rozmowę młodych.

Tak się Żirensze spodobał staremu pastuchowi, że kiedy na odjezdnym prosił go, żeby mu oddał Karaszasz w małżeństwo, zgodził mu się dać ją bez kałemu.

Karaszasz była tak piękna i mądra, że wnet wieść o niej obiegła cały step, jak długi i szeroki.

Z rozkazu wielkiego Hanna, oby nam panował wiecznie, masz się stawić na jego dworze ze swoją żoną Karaszasz.

Wsadził Żirensze Karaszasz na swego konia i pojechali na dwór Hanna.

Han spojrzał na Karaszasz i już oczu od niej nie mógł oderwać.

Dniem i nocą teraz rozmyślał tylko o tym, jakby tu dżigita Żirensze zgubić i Karaszasz zdobyć dla siebie.

Przyszedł Żirensze do domu, opowiedział o wszystkim Karaszasz.

Widzi Karaszasz, że mąż siedzi smutny, osowiały, jadła nie tykań i napitku, tylko o czym się rozmyśla.

– pyta Karaszasz.

Mówi Karaszasz.

Karaszasz się śmieje.

Poszedł Żirensze w step daleki, zielony, a Karaszasz przed Hannem pokłony bije.

Karaszasz pięknymi oczami błyska i powiada.

Śmieje się Karaszasz i ząbki białe pokazuje.

Odtąd dał już spokój Żirensze i Karaszasz, a oni żyli sobie na stepie spokojnie i szczęśliwie.