Mentionsy

O dzielnym dżigicie Żirensze i mądrej Karaszasz.

Dawno temu żył sobie pewien myśliwy imieniem Żirensze.

Pewnego razu jechał Żirensze ze swymi towarzyszami przez step.

Żirensze od razu pojął, co Karaszasz miała na myśli i zwrócił konie na prawo.

Żirensze czekał na nich przed ostatnią jurtą, najmniejszą w całym aule.

Żirensze pyta Karaszasz.

Nikt nie pojął słów Karaszasz, tylko jeden Żirensze.

Żirensze podczas wieczerzy siedział naprzeciw Karaszasz i oczu od niej nie mógł oderwać.

Żirensze pojął, co miała na myśli.

Karaszasz uśmiechnęła się tajnie, bo zrozumiała, o co pytał Żirensze, czy jej ojciec każe sobie za nią dać wykup bogaty, tyle bydła, ile ma włosów na głowie.

Pojął Żirensze, co ruch miał ten znaczyć i smutnie zwiesił głowę na piersi.

Od tej chwili Żirensze siedział milczący przy ognisku.

Żirensze podniósł głowę i uśmiech pojawił się na jego wargach.

Tak się Żirensze spodobał staremu pastuchowi, że kiedy na odjezdnym prosił go, żeby mu oddał Karaszasz w małżeństwo, zgodził mu się dać ją bez kałemu.

Nie minął tydzień, a dzielny Żirensze przywiózł młodą żonkę do swego rodzinnego aułu.

Konie zatrzymał przed jurto Żirensze i powiada.

Wsadził Żirensze Karaszasz na swego konia i pojechali na dwór Hanna.

Dniem i nocą teraz rozmyślał tylko o tym, jakby tu dżigita Żirensze zgubić i Karaszasz zdobyć dla siebie.

Wzywa Han Żirensze i powiada.

Żirensze ścisnął konia kolanami.

Żirensze na to.

Tak bez lęku odpowiedział Żirensze Hanowi.

Han gniewnie błysnął oczami słysząc tę zuchwałą odpowiedź, ale się nie odezwał, tylko jeszcze większą złość powziął na Żirensze.

Żirensze, słuchaj słów moich.

Przyszedł Żirensze do domu, opowiedział o wszystkim Karaszasz.

Na zajutrz, kiedy świty dopiero się różowił w szarości przedrannej, wsiadł Żirensze na kozę.

Widzi Hann, że i tym razem Żirensze go przechytrzył.

Han wzywa Żirensze, pokazuje mu czterdzieści baranów i powiada.

Wraca Żirensze do domu.

– Co ci jest, Żirensze, mój sokole?

Tak też zrobił Żirensze.

Zasumował się Żirensze, co to będzie po baranach ani śladu, jagniątnin na lekarstwo,

Poszedł Żirensze w step daleki, zielony, a Karaszasz przed Hannem pokłony bije.

Odtąd dał już spokój Żirensze i Karaszasz, a oni żyli sobie na stepie spokojnie i szczęśliwie.