Mentionsy

O Nuszaperi-Chanum, dzielnej córce padyszacha z Kandagary.

Padyszach miał jedyną córkę imieniem Nuszaperi-Chanum.

Nuszaperi Chanum po swej zmarłej matce odziedziczyła piękność zachwycającą i tkliwe serce, czułe na ludzką niedolę.

Nuszaperi Chanum, nie mogąc patrzeć na nieszczęście swego ludu, wciężką zapadła chorobę.

Nuszaperi-Chanum uniosła się na poduszkach i rzecze.

Tylko tego pragnie moje serce, powiedziała Nuszaperi-Chanum.

I padyszach wściekły wybiegł z komnaty, zostawiając Nuszaperi-Chanum we wózach.

Atoli serce miała Nuszaperi-Chanum nie tylko pełne dobroci, ale i mężne, jak serce wojownika.

Roztrącane gałęzie biły Nuszaperi-Chanum po twarzy, dzikie zwierzęta czaiły się w chaszczach do skoku.

Nuszaperi Chanum miała serce mężne, opanowała lęk, pochyliła się nad karkiem konia i szeptała mu do ucha.

Nuszaperi Chanum skierowała wierzchowca w tę stronę i po chwili stanęła przed maleńką chatynką, która znajdowała się tuż nad brzegiem leśnego jeziorka.

Mateczko, mówi Nuszaperi Chanum udając młodzieńca, czy mogłabyś przyjąć pod swój dach zdrożonego wędrowca?

— Mateczko — mówi Nuszaperi-Chanum — powiedz, czemu tak po nocy nad tymi suwkami łzy, że się stalejesz?

Dziwi się Nuszaperi-Chanum.

Pyta Nuszaperi-Chanum.

Dobrze, mówi Nuszaperi-Chanum.

Olbrzymi jeździec na czarnym koniu uzbrojony w kopie, miecz i tarcze natarł gwałtownie na Nuszaperi-Chanum.

Nuszaperi-Chanum wspaniałomyślnie darowała rannemu życie, a potem powściągnęła swego rumaka i trzykrotnie machnąwszy miecze nad głową zawołała.

Nuszaperi Chanum ściągała właśnie zbroję, gdy weszła Nigiar.

Dziwi się Nuszaperi-Chanum i jedną ręką dłonie jej uwięziwszy, drugą wznosząc miecz nad głową czarownicy woła.

Białymi zębami zgrzyta chce się wyrwać z rąk Nuszaperi-Chanum, ale ta jej nie puszcza ze swego uścisku.

Wiedźma widzi, że to nie żarty i zaklęcie pod nosem mruczy, a Nuszaperi-Chanum wciąż mieczem jej grożąc tak mówi.

Wtedy Nuszaperi-Chanum wyjawiła padyszachowi historię nieszczęśliwej Zulejki i jego własnych dzieci.

Nim wyruszyli w drogę, mówi padyszach do Nuszaperi-Chanum.

Przez cały czas Nuszaperi-Chanum jechała naprzedzie.

Wtedy Nuszaperi-Chanum powiada.

Ale Nuszaperi Chanum nie słucha jego upomnienie.

Na widok Nuszaperi-Chanum zerwał się Melik z ziemi, radość błysnęła w jego oku.

— Gdzie jest Nuszaperi-Chanum, źrenica moich oczu?

Kazał swym ministrom rozesłać pogoń Nuszaperi-Chanum.

Nuszaperi Chanum zniknęła, jak mgła znika pod promieniami słońca.

Wtedy Nuszaperi Chanum przebrana za starą żebraczkę wkrada się do miasta i z miseczką w ręku zaczyna krążyć wśród mieszkańców grodu.

Kiedy już byli w namiocie wszyscy troje, wtedy Nuszaperi-Chanum tak rzecze.

Zwał mnie Nuszaperi-Chanum.

Zdumieli się władcy Shirwanu i Hinna te słowa Nuszaperi-Chanum.

Zapłoniła się Nuszaperi-Chanum.

Nuszaperi-Chanum wróciła do pałacu ojca.

Trzej padyszachowie zawarli ze sobą przymierze, a Nuszaperi-Chanum i Melik-Dżum-Żut odtąd nigdy się nie rozstawali.