Mentionsy

Dlaczego Hiena płacze po nocach?

W tymto czasie po bezkresnych stepach i sawannach afrykańskich włóczyła się Hiena.

Płowa barwa sierści zwierzęcia upiększona ciemnymi cętkami lub pasami była tak doskonale dobrana do tła sawanny, że Hiena, prawie niedostrzeżona, mogła przemykać wśród krzaków i zaschłych traw w pogoni za jadłem.

Wszystkie zwierzęta wiedziały doskonale, że Hiena jest arcyłotrem i największym rozbójnikiem wśród wszystkich drapieżników.

Wiedziały też zwierzęta, że Hiena nigdy jadłem nasycić się nie może.

Unikano też jej jak ognia, tym bardziej, że Hiena doskonale umiała zmylić czujność żyrafy, pełniącej rolę stróża zwierząt, i niespodziewanie wpaść na odpoczywające gdzieś w cieniu krzaków małe antylopki.

Hiena była teraz w rozpaczy.

Hiena wiedziała także, iż gnu mimo swego potwornego wyglądu łagodna jest jak jagnie.

Patrząc zaczerwionymi od głodu ślepiami na tłusty zad antylopy Gnu, poczuła Hiena, że ślina poczyna ściekać jej po języku.

Hiena była straszliwie uparta, a głód i niepowodzenie zaślepiły ją zupełnie.

Popatrz, ta oto obrzydliwa Hiena biega za mną dzień i noc, nie dając mi chwili wypoczynku.

Hiena tymczasem, stojąc przed sambą mocnym, mówiła.

Jakże to wasza królewska mość, więc cóż ja, biedna Hiena, mam począć?

Przerwała Hiena, naruszając ceremoniał dworski.

Ja, biedna Hiena, nie posiadam tak dobrego węchu jak szakal, nie umiem biegać tak szybko jak gepard, nie posiadam tak straszliwej siły jak ty, potężny władco.

Idź, Hiena, w spokoju i żyj tak, jak żyli twoi przodkowie.

Hiena, usłyszawszy wyrok królewski, zapomniała nawet podziękować i skłonić się przed monarchą i jego radą przyboczną.

Gnu pasła się tymczasem na soczystych łąkach i nawet nie przypuszczała, by Hiena miała ją nadal prześladować.

Hiena, zwiedziona pozornym brakiem uwagi antylopy, czołgała się od krzaka do krzaka, kryła się za każdy kopiec termitów.

– zawodziła Hiena.

Zlitowałaby się może antylopa gnu, bo serce miała miękkie, ale bajbun siedzący na drzewie i przyglądający się tej scenie wiedział dobrze, jak niezmiernie wytrzymała jest Hiena na ból.

Hiena wyła z bólu i błagała o litość, przyrzekając, że nigdy już, nigdy ani antylopy gnu, ani żadnego zwierzęcia prześladować nie będzie.

Długo, długo leżała Hiena pod drzewem i dopiero późno w nocy podniosła się z trudem z ziemi i kulejąc i zataczając się, chyłkiem powlokła się w krzaki.

Od tego czasu Hiena stała się ogromnie tchórzliwa.