Mentionsy

Jak mówił sam Herling-Grudziński w te tryby losu, prawda?

Herling-Grudziński do tej pory jest raczej krytykiem literackim, eseistą, uznawanym także, ale nie jest jeszcze traktowany jako taki pisarz sensu stricte, a te teksty jeszcze przed książką, przed wydaniem angielskim

Gustaw Herling-Grudziński zaczął współpracować z prasą Korpusu.

I wychodzi ze Związku Sowieckiego z takim samym przesłaniem, z jakim wychodził Gustaw Herling-Grudziński, to znaczy właśnie dania świadectwa, to znaczy pokazania przefiltrowanego przez własną wrażliwość obrazu tych doświadczeń.

To jest uderzające, co mówił Herling-Grudziński, bo zupełnie identyczne okoliczności i identyczna argumentacja towarzyszyła próbom wydania świadectwa Czopskiego.

Chodziło o to, żeby one się ukazały niemal równolegle, to znaczy te dwa wydania, dwie edycje, polska i francuska i zaczął się bieg Czapskiego, który znał ten świat, przecież wydawniczy, jeszcze sprzed wojny i nie był tam osobą nieznaną, anonimową, tak jak trochę Herling-Grudziński we Włoszech.

I po jakimś czasie Herling-Grudziński proponuje Giedroyciowi

Herling-Grudziński nie należy do autorów łatwopiszących.

Ale poza dziennikiem i poza opowiadaniami, Gustaw Herling-Grudziński służył pomocą na wielu innych polach.