Mentionsy

Gabriel Marcel, to jest ten filozof, który po dziś dzień jest takim moim głównym źródłem inspiracji.

Natomiast oczywiście odnoszę się do pewnych dookreśleń, do pewnych jakichś rozpoznań i mi bliska jest ta perspektywa zarysowana właśnie przez Gabriela Marcela,

Dlatego nadzieja nie ogranicza się tylko do tego wymiaru sekularnego, tu i teraz, dzisiaj, jutro, pojutrze, za dziesięć lat, ale jest także w niej ta śmiałość, w cudzysłowie, ale jednak zaglądania poza ten horyzont śmierci, poza tą granicę śmierci, w stronę jakiejś nieskończoności, jakiejś obietnicy, więc jak gdyby z konieczności ta nadzieja filozoficzna, o której mówi Gabriel Marcel, ona się jakoś zazębia z tym wymiarem

Ja sobie wyobrażam, że są ludzie, którzy mają nadzieję w takim sensie, o jakim mówi Gabriel Marcel, to znaczy wychylają się w stronę pewnego wymiaru nieskończoności, mają jakąś nić zaufania, że oto po śmierci coś jest i to coś jest dobre, ale wcale tacy ludzie nie wchodzą od razu na grunt konfesji takiej czy innej wiary, religii.

Kiedy myślałem właśnie o nadziei metafizyczno-religijno-filozoficznej powiedzmy, ale w książce też o tym bardzo dużo piszę w odwołaniu do filmów Ingmara Bergwana na przykład, czy właśnie w odwołaniu do Alberta Camus, Gabriela Marcela.