Mentionsy

Cześć Aniu, cześć Cezary, dobrze Was widzieć ponownie.

Cześć Aniu, cześć Kasiu, cześć dziewczyny.

I tak sobie myślę też o tym, że to uczy nas też takiego, czy że może nas uczyć takiego oglądania siebie później, to co ty też Aniu mówiłaś, czym my się zajmujemy w psychoterapii, też takiego rozłączania się i trochę niewidzenia tego, że ja potrzebuję czegoś, kiedy jest dobrze.

Artyści na przykład łączyli się w śpiewaniu wspólnie, nagrywali jak każdy u siebie, ale że razem coś śpiewają, razem są w jakiejś rzeczywistości twórczej, jakiejś kreacji czegoś.

To ważne, że ta wspólnota się tworzyła, ale w takim sensie, że to takie ważne, żeby razem przejść przez ten trud straty, o której też powiedziałaś Aniu, że takiej straty, no właśnie, że coś się nie wydarzyło, że straty nadziei, straty tej osoby, może nie fizycznie, ale też tak emocjonalnie, duchowo.

O takim wiązaniu i takim związywaniu, że wtedy ty nie masz tej wolności, tylko ja cię w jakiś sposób tu będę związywał.

Ja myślę, że też przy tym obdarowywaniu, mi się wydaje, że dotykamy takiego wątku, że coś dostajemy, to bardzo ważne jest to doświadczenie tego, że ja ci chcę coś dać, ja mogę od ciebie coś dostać, a nie co to jest.

To mówisz o takim dbaniu o siebie nawzajem.

W jakimś spotkaniu?

Wiesz, ale to jest moje doświadczenie, jak ty mówisz o tym z dzieciństwa, gdzie w mieszkaniu tam niecałe 26 metrów zjeżdżała się cała rodzina i spaliśmy pokotem na podłogach.

Nie było w ogóle takiego pomysłu, ktoś się chciał napić wody, to leciał z boiska, bo tam było najbliżej i tam nikogo w mieszkaniu nie było.

I jest jeszcze trzeci wątek, wiecie, tego, że żyjemy w świecie złodziei uwagi, że tak wiele rzeczy pragnie naszej uwagi, że z każdej strony jakby to jest tak w cudzysłowie te tańczące filmiki, w sensie tańczące osoby na filmikach w internecie, że jakby co jeszcze musimy zrobić, żeby zwrócić czyjąś uwagę, jak jeszcze muszę się wyeksponować, żeby przykuć czyjąś uwagę, wiedząc o tym, że kiedy jesteśmy w scrollowaniu, to tak naprawdę przewijamy i jakoś

No tak, Aniu, ale to, co pokazujesz i to, co mówisz, nie wzięło się też z próżni, właśnie wzięło się z próżni, z tego deficytu.

Nawet jak czasem nie wiemy gdzie, no to jakoś płyniemy w takim zaufaniu, że co będzie, to będzie.

Ja jakoś sobie myślę też o tym zaufaniu, że razem możemy, nie?

A to co Aniu ty wspomniałaś, że tu jest też ta codzienność i ta systematyczność, że stale to są te wybory, że tak, decydujemy się, siadamy i dalej nagrywamy.

To jest dla mnie o urealnianiu siebie, takim uziemianiu siebie, właśnie takim przyczepie, który pozwala nam być odpowiedzialnym za coś, na co mamy wpływ.

Czyli tak jak mówisz, o urealnianiu tego, takiego uziemiania się.