Mentionsy

I dzisiaj zapraszam Was do takiej refleksji Aniu i Cezary.

Bo to co mówiłaś Aniu, że ich źródłowe doświadczenie w relacji nie ma nic wspólnego z bliskością.

Ale jak ty Kasiu powiedziałaś na wstępie jeszcze zanim zaczęliśmy nagrywać, że o odpoczywaniu w relacji, no to nieźle się uśmiałem, nie?

No właśnie, to jest to, co mówiłaś Aniu na początku z tą huśtawką, że ja się przybliżam i oddalam równocześnie, że z takiej desperacji i takiej potrzeby bycia z kimś blisko potrafię gdzieś zamrozić swoje emocje, uczucia, żeby fizycznie być blisko tej osoby, bo tak mi się wydaje, że na tym ma polegać ta relacja.

Myślę na przykład o złości, o takim wycofaniu z relacji, wycofaniu z siebie takiego elementu, jakim jest na przykład złość, żeby jej nie wyrażać w relacji, bo mam takie doświadczenie ze złością, wdrukowaną informację o złości, że jest zagrażająca.

I tak pomyślałam o tym, że na bazie takiego doświadczenia, o którym teraz rozmawiamy, może się wykształcić taka strategia zależności w relacjach, gdzie wchodzimy w relacje, już w dorosłe relacje, gdzie nie ma nas w tej relacji, tylko jesteśmy cały czas skupieni na tym skanowaniu tego, co dzieje się w drugiej osobie, emocji innych ludzi, ich zachowania.

To jest o takim też zapraszaniu do odpowiedzialności, że rozumiem, że to jest taka bardzo głęboka potrzeba, ale już teraz nie jesteś maluchem, ale tak realnie, że to już nie jest na poziomie mechanizmów, tylko tak realnie.

No właśnie i że to jest ta ważna odpowiedzialność też, odpowiedzialność terapeuty w zapraszaniu do odpowiedzialności już z tego dorosłego... Do odpowiedzialności tego mojego mocnego ja wobec tych innych osób, bo to jest też bardzo ważne.

Tylko to musi być oparte, co Aniu powiedziałaś, o zaufanie.